Wednesday 28 October 2009

അന്തർദ്ധാനം

താഴേയ്ക്കു ചാടിമരിച്ച സൌന്ദര്യമേ,
ആഴക്കിണറ്റിലെയമ്പിളിത്തെല്ലിനെ-
പ്പോലെ വേഗം തേങ്ങിമായും വിഷാദമേ,
               ആവാഹനം;
നിനക്കീ വെള്ളിമൂങ്ങയിലാവാഹനം.

ഈരേഴുലോകവും നിന്റെയാത്മാവിനെ-
ത്തേടിയലയുന്നൊരക്കൊടുങ്കാറ്റിനോ,
പാതിരാത്താമരമൊട്ടിനുള്ളിൽ ബ്രഹ്മ-
ഭാവന ചെയ്യും കഠിന തപസ്സിനോ
കാണുവാനാവില്ല നിന്നെയൊരിക്കലും. 

ഭൂമി പിളർന്നു മറഞ്ഞ സൌന്ദര്യമേ,
നീ മാനഭംഗപ്പെടും നിമിഷത്തിന്റെ 
ലോകനീതിക്കു ദയാവധാശംസകൾ. 

 

Sunday 18 October 2009

സാഹിത്യ ശില്പശാല.

തൃശ്ശൂർ കേരളവർമ്മ കോളേജിൽ ഈ വർഷത്തെ സാഹിത്യ ശില്പശാലയുടെ മേൽനോട്ടം ഞാൻ വഹിക്കണമെന്ന് മലയാളവിഭാഗം മേധാവി വി.ജി. തമ്പി എന്നോടാവശ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ശരിക്കും അതൊരു ഭാരിച്ച ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. ശില്പശാല എങ്ങനെവേണം എന്നു വിഭാവനം ചെയ്യുകയാണ് ആദ്യത്തെ പണി.

കേരളവർമ്മയിൽനിന്നും മറ്റു കോളേജുകളിൽനിന്നും തിരഞ്ഞെടുത്ത 50 വിദ്യാർത്ഥികളെ ക്യാമ്പ് അംഗങ്ങളാക്കാമെന്നു തീരുമാനിച്ചു.


എങ്ങനെ സാഹിത്യം എഴുതാം എന്നു കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഏർപ്പാടാണു സാഹിത്യശില്പശാല എന്ന് ഇപ്പോഴും ചിലരെങ്കിലും ധരിക്കുന്നുണ്ട്. ആ ധാരണ തെറ്റാണ്. സാധാരണ ശില്പശാലകളിൽ സാഹിത്യത്തെക്കുറിച്ച് വിധഗ്ധർ പ്രഭാഷണവും ചർച്ചയും നടത്തും. അംഗങ്ങളുടെ രചനകൾ സീനിയർ സാഹിത്യകാരന്മാരും സാഹിത്യാദ്ധ്യാപകരും പരിശോധിച്ചു ചർച്ചചെയ്യും. തിരുത്തും. അംഗങ്ങൾക്കിടയിൽ സൌഹൃദങ്ങളും ചർച്ചകളും കൊണ്ടുപിടിച്ചു നടക്കും. ഇതൊക്കെയാണു പതിവ്.


ഇത്തവണ ഞങ്ങൾ മറ്റൊരു രീതി വിഭാവനം ചെയ്തു. വിശ്വസാഹിത്യത്തിലെ  മഹാവിസ്മയങ്ങളായ  ചില കൃതികൾ അവ വായിച്ചുപഠിച്ചിട്ടുള്ള അദ്ധ്യാപകർ കുട്ടികൾക്കു പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. ആ കൃതികൾ വായിക്കാൻ കുട്ടികൾക്കു പ്രേരണയും മാർഗ്ഗ നിർദ്ദേശവും നൽകുന്നു.


ഹോമർ, സോഫോക്ലിസ്,ഷേക്സ്പിയർ,ദസ്തയെവ്സ്കി, വാൽമീകി, വ്യാസൻ,കാളിദാസൻ, കസാന്ദ്സാകിസ് , പബ്ലോ നെരൂദ, തുടങ്ങിയ മഹാപ്രതിഭകളുടെ ഓരോ കൃതികൾ എം.ലീലാവതി, കെ..ജി. ശങ്കരപ്പിള്ള, തുടങ്ങിയ പ്രഗത്ഭരായ അദ്ധ്യാപകർ കുട്ടികൾക്കു പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു.


ഒരു കൃതിയെങ്കിലും ശില്പശാലയിലെ ഓരോ അംഗവും ഗൌരവ പൂർവ്വം വായിച്ചാൽ അത് അയാളുടെ വ്യക്തിജീവിതത്തിലും കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരികജീവിതത്തിലും വലിയ നേട്ടമായിരിക്കും എന്നു ഞങ്ങൾ കരുതുന്നു.


സാഹിത്യം എഴുതാൻ എങ്ങനെ പഠിക്കാം? പലരെയും അലട്ടാറുള്ള ചോദ്യമാണിത്. താൻ എഴുതിയ സാഹിത്യം നല്ലതാണോ എന്ന്  അറിയാനുള്ള ജിജ്ഞാസ എല്ലാ എഴുത്തുകാർക്കും ഉണ്ടാകും.


ഒരേയൊരു വഴിയേയുള്ളു. മഹത്തായ സാഹിത്യകൃതികൾ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം വായിച്ചുപഠിക്കുക. എന്താണു സാഹിത്യമെന്നും എങ്ങനെ സാഹിത്യം എഴുതാം എന്നും അപ്പോൾ താനേ മനസ്സിലാവും. സ്വന്തം സാഹിത്യത്തിന്റെ മൂല്യം സ്വയം നിർണ്ണയിക്കാനും അപ്പോ‍ൾ പ്രാപ്തിയുണ്ടാവും. സാഹിത്യം എഴുതാനാവശ്യമായ പ്രതിഭ തനിക്കില്ല എന്നു സ്വയം ബോദ്ധ്യപ്പെട്ട് ,കൂടുതൽ ബുദ്ധിയുള്ള ചിലർ അപ്പോൾ  എഴുത്തു നിർത്തിയെന്നും വരാം.


ലോകത്തെവിടെയും അല്പന്മാരായ എഴുത്തുകാർ സാഹിത്യ മാഫിയകളും ക്ലിക്കുകളും ഗ്രൂപ്പുകളും ഗൂഢസംഘങ്ങളും ഉണ്ടാക്കി  സാഹിത്യം ‘പിടിച്ചെടുക്കാൻ’ കഠിനശ്രമം നടത്താറുണ്ട്. ഇക്കൂട്ടർ സർക്കാരുകളുടെയും  സർവ്വകലാശാലകളുടെയും അക്കാദമികളുടെയും നിരൂപകവൃന്ദങ്ങളുടെയും അവാർഡു കമ്മറ്റികളുടെയും പത്രാധിപന്മാരുടെയുമൊക്കെ അംഗീകാരം നേടിയെടുക്കാറുമുണ്ട്.


പക്ഷെ, അനേകം തലമുറകളിലെ വായനക്കാരുടെ മനസ്സിൽ സ്ഥിരപ്രതിഷ്ഠ നേടാൻ മഹാപ്രതിഭകൾക്കു മാത്രമേകഴിയൂ. അതെന്തുകൊണ്ടാണെന്നു മനസ്സിലാകണമെങ്കിൽ മഹാപ്രതിഭകളുടെ മഹത്തായ കൃതികളുമായി പരിചയപ്പെടണം. അതിനുള്ള പ്രേരണയാകണം സാഹിത്യശില്പശാല എന്നു ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.



Wednesday 7 October 2009

ദളിത് തീവ്രവാദം



മാദ്ധ്യമങ്ങളിൽ പുതുതായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പദമാണു  ‘ദളിത് തീവ്രവാദം'.


                                             
1937-ലാണു മഹാകവി ചങ്ങമ്പുഴ  പുലയ സമുദായാംഗവും സ്വന്തമായി ഭൂമിയില്ലാത്തവനും ജന്മിയുടെ ഭൂമിയിൽ താമസിച്ച് അയാൾക്കുവേണ്ടി കൃഷിപ്പണി നടത്തുന്നവനുമായ  തനിമനുഷ്യനെ നായകനാക്കി ‘വാഴക്കുല’ എന്ന കവിത എഴുതുന്നത്. അവന്റെ അദ്ധ്വാനത്തിന്റെ ഫലം സാമൂഹ്യവ്യവസ്ഥയുടെയും ഭരണകൂടത്തിന്റെയും സഹായത്തോടെ ജന്മി ചൂഷണം ചെയ്യുന്നു. അക്കാലത്ത് അസംഘടിതനും നിരായുധനുമായ മലയപ്പുലയൻ  നിസ്സഹായനായിരുന്നു.ഈ പരമാർത്ഥമാണ് ആ കവിത വിളിച്ചുപറഞ്ഞത്. “ഇതിനൊക്കെ പ്രതികാരം ചെയ്യാതടങ്ങുമോ പതിതരേ നിങ്ങൾതൻ പിന്മുറക്കാർ?” എന്നു മനുഷ്യസ്നേഹിയായ ആ യുവകവി ആവേശംകൊണ്ടു. മഹാനായ  ജനകീയകാഥികൻ കെടാമംഗലം സദാനന്ദൻ ആ കവിതയെ ജനലക്ഷങ്ങളുടെ വികാരവും  വിചാരവുമാക്കി മാറ്റി.


കാലം മാറി. കേരളത്തിൽ ഭൂപരിഷ്കരണം വന്നു. കുടികിടപ്പുകാർക്ക് അഞ്ചുസെന്റും പത്തുസെന്റും ഭൂമി കിട്ടി. അതിനപ്പുറം ഒരു ഗുണവും ഭൂമിയിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ കൃഷിപ്പണി നടത്തിയ പട്ടികജാതിക്കാർക്കും പട്ടികവർഗ്ഗക്കാർക്കും കിട്ടിയില്ല. കോളടിച്ചത് പണിയെടുക്കാതെ ദളിതരെക്കൊണ്ടു പണിയെടുപ്പിച്ചിരുന്ന  ഇടനിലക്കാരായ പാട്ടക്കുടിയാന്മാർക്കാണ്. അവർക്കു പാട്ടഭൂമി കിട്ടി. ദളിതർക്ക് കൃഷിഭൂമി കിട്ടിയില്ല.ഈ മഹാരാജ്യത്തെ ജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത്ര  അന്നം ചരിത്രാതീതകാലം മുതൽ  ഉല്പാദിപ്പിച്ചുപോരുന്ന അർദ്ധപ്പട്ടിണിക്കാരും മുഴുപ്പട്ടിണിക്കാരുമായ മനുഷ്യർക്ക് നീതി കിട്ടിയില്ല.ഇന്നും കിട്ടുന്നില്ല.
          



ഇന്ത്യയിലെ ദളിതർ ഇന്നും ഭൂരഹിതരായി തുടരുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസത്തിലോ സാഹിത്യത്തിലോ ശാസ്ത്രത്തിലോ സാങ്കേതികവിദ്യയിലോ രാഷ്ട്രീയത്തിലോ  വ്യാപാരത്തിലോ വ്യവസായത്തിലോ സംവരണമില്ലാത്ത ഉന്നത ഉദ്യോഗങ്ങളിലോ മറ്റേതെങ്കിലും രംഗത്തോ മറ്റു സമുദായങ്ങളോടൊപ്പം മുന്നേറാൻ ദളിതർക്കു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അനേകകാലം എല്ലാ തലത്തിലും നിഷ്ഠുരമായ ചൂഷണത്തിന് ഇരയായ വർഗ്ഗത്തിന് മാനുഷികമായ കഴിവുകൾ വികസിപ്പിച്ചെടുക്കുന്നതിൽ  പരിമിതികളുണ്ടായി.  സ്വന്തമായി ഭൂമിയില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, മനുഷ്യസംസ്കാരത്തിന്റെയും നാ‍ഗരികതയുടെയും സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെയും വിശ്വവിജ്ഞാനത്തിന്റെയും സദ്ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കാനും  ദളിതർക്ക്  കഴിഞ്ഞില്ല. ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്രത്തിന്റെ  ഗുണഫലങ്ങൾ പോലും ഇന്ത്യയിലെ ദളിതജീവിതങ്ങളിൽ എത്തിച്ചേർന്നിട്ടില്ല എന്നറിയാൻ ഇന്ത്യയിലെ ആദിവാസിക്കുടികൾ സന്ദർശിച്ചാൽ മാത്രം മതി.(ഒറ്റപ്പെട്ട  ചില വ്യക്തികളുടെ പരിമിതമായ നേട്ടങ്ങൾ ഇവിടെ കണക്കിലെടുക്കുന്നില്ല.)


ഭക്ഷണം, വസ്ത്രം, പാർപ്പിടം,ഭൂമി, തൊഴിൽ, വിശ്രമം, ശുചിത്വം, വിദ്യാഭ്യാസം, വിജ്ഞാനം,സാമൂഹ്യമായ അന്തസ്സ്, രാഷ്ട്രീയാധികാരം, സൌന്ദര്യാനുഭൂതി, വിനോദം, വൈദ്യസഹായം--- ഇതെല്ലാം ദളിതർക്കും അവകാശപ്പെട്ടതാണ്. അവർക്കത് എന്നു കിട്ടും? ഒരിക്കലും കിട്ടുകയില്ലേ?


സ്പന്ദിക്കുന്ന അസ്ഥിമാടത്തിൽനിന്നും കവിയുടെ ശബ്ദം ഇന്നും മുഴങ്ങുന്നു:                    
  “ ഇതിനൊക്കെ പ്രതികാരം ചെയ്യാതടങ്ങുമോ പതിതരേ നിങ്ങൾതൻ പിന്മുറക്കാർ?”

Friday 25 September 2009

മഹാകാവ്യം

എന്റെ നാട്ടിൽ പണ്ട് മുനിസിപ്പാലിറ്റി ജീവനക്കാർ മനുഷ്യമലം വീടുകളിൽനിന്നു തകരബക്കറ്റുകളിൽ ശേഖരിച്ച്  ഉന്തുവണ്ടിയിലെ തകരടാങ്കിൽ നിറച്ച് ദൂരെ എവിടെയോ കൊണ്ടുപോയി കളയുകയായിരുന്നു പതിവ്. ഈ ജീവനക്കാരെ ‘തോട്ടികൾ’ എന്നു വിളിച്ചുപോന്നു.


പ്രൈമറി സ്കൂളിൽ എന്റെ ക്ലാസ്സിൽ ഒരു തോട്ടിയുടെ മകൻ പഠിച്ചിരുന്നു.ശശി.അവനെ  മറ്റു കുട്ടികൾ  ‘തീട്ടംകോരി’ എന്നു വിളിച്ചു പരിഹസിച്ചിരുന്നു. കരിഞ്ഞ ഒരു ചിരി മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ പ്രതികരണം.
ആ കറുത്ത കുട്ടിയോടൊപ്പം  ഇരിക്കാൻ ആരും തയ്യാറായില്ല. പിഞ്ഞിക്കീറിയ മുഷിഞ്ഞ  ഉടുപ്പും നിക്കറുമിട്ട് ഏറ്റവും പിന്നിലെ ബഞ്ചിലോ ജനൽ‌പ്പടിയിലോ അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരുന്നു.ഒരു പരാതിയുമില്ലാതെ.


ആയിടയ്ക്കായിരുന്നു മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ ജന്മശതാബ്ദി. വിദ്യാർത്ഥിക്കൾക്കായി പ്രസംഗമത്സരമുണ്ടായിരുന്നു. രാവുണ്ണിപ്പിള്ളസ്സാർ ഒരു പുസ്തകം എനിക്കു തന്നിട്ട് അതുവായിച്ചു  മനസ്സിലാക്കി പ്രസംഗിക്കണം എന്നാവശ്യപ്പെട്ടു.ആ പുസ്തകത്തിൽ മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ മഹദ്വചനങ്ങൾ ഉദ്ധരിച്ചിരുന്നു. അതിലൊരു വാക്യം ഇങ്ങനെ:


“തോട്ടിയിൽനിന്നു വമിക്കുന്ന ദുർഗ്ഗന്ധം അവന്റെ മലത്തിന്റേതല്ല, നിങ്ങളുടെ മലത്തിന്റേതാണ്.”


തോട്ടി ഞങ്ങളുടെ മലം നിറച്ച ബക്കറ്റുമായി പോകുമ്പോൾ ഞാനും അറപ്പോടെ മൂക്കുപൊത്തുമായിരുന്നു. അതു ഞങ്ങളുടെതന്നെ ദുർഗ്ഗന്ധമായിരുന്നു എന്ന വാസ്തവം ഞാൻ ഒരിക്കലും ഓർത്തിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ ആലോചിക്കാനേ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.


തോട്ടിപ്പണി ചെയ്യുന്നവരെയും അവരിലൊരാളുടെ മകനായ സഹപാഠിയെയും മറ്റൊരു വെളിച്ചത്തിൽ കാണാൻ  മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ  ആ വാക്യം എന്നെ സഹായിച്ചു.


പക്ഷെ, ആ കൊച്ചുവാക്യം ആയിരത്താണ്ടുകളായി ഇന്ത്യയിലെ കീഴാളവർഗ്ഗം സഹിച്ചുപോരുന്ന സാമൂഹ്യതിരസ്കാരത്തിന്റെ ദുരന്തദ്ധ്വനി നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന മഹാകാവ്യമാണെന്നു തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവ് അന്നെനിക്കില്ലായിരുന്നു. ഇന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞാലും അതു സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളാൻ ആവശ്യമായ ഹൃദയവിശാലത എനിക്കില്ല എന്നു ലജ്ജയോടെ സമ്മതിക്കുന്നു.

Thursday 17 September 2009

ശ്രീനാരായണ ഗുരുദേവൻ

 ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്

ചിന്തയിൽ ശങ്കരാചാര്യർക്കു തുല്യനും കർമ്മത്തിൽ ശങ്കരാചാര്യരേക്കാൾ മഹാനുമായഏതെങ്കിലും ഒരു മലയാളിയുണ്ടെങ്കിൽ അതു ശ്രീനാരായണഗുരുദേവനാണ്.  ദേവൻ എന്ന് എന്തിനാണ് അദ്ദേഹത്തെ വിളിക്കുന്നത്, മനുഷ്യൻ എന്നു വിളിച്ചാൽ പോരെ എന്നു യുകതിവാദികൾ ചോദിക്കാറുണ്ട്. പോരാ. മറ്റു മനുഷ്യരിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തനാണ് അദ്ദേഹം. സാധാരണ മനുഷ്യർക്കു സാധിക്കാൻ കഴിയാത്ത മഹത്തായ കാര്യങ്ങൾ അദ്ദേഹം ചെയ്തു. മഹത്ത്വത്തിന്റെ പര്യായമാണു ദിവ്യത്വം. ദിവ്യത്വം പ്രകാശിപ്പിച്ച ആൾ ദേവൻ. അതുകൊണ്ട് എനിക്കും എന്നെപ്പോലുള്ള പാമരന്മാർക്കും അദ്ദേഹം ശ്രീനാരായണഗുരുദേവൻ തന്നെ. തുഞ്ചത്തെഴുത്തച്ഛൻ കഴിഞ്ഞാൽ ഏറ്റവും വലിയ മലയാളകവിയും  ശ്രീനാരായണ ഗുരുദേവൻ തന്നെ. ഋഷിയായ ഗുരുവിന്റെ കവിതകളിലെ മന്ത്രസ്വഭാവമോ അത്യഗാധമായ ആത്മീയാനുഭവമോ ആന്തരസംഗീതമോ ഭാഷാപൂർണ്ണതയോ ലൌകികനായ കുമാരനാശാന്റെ കവിതകളിൽ ഇല്ല എന്നാണ് എന്റെ അനുഭവം.

തത്ത്വശാസ്ത്രം ഞാൻ പഠിച്ചിട്ടില്ല. അതു പഠിക്കാൻ വേണ്ട ബുദ്ധിശക്തി എനിക്കില്ല. (തത്ത്വശാസ്ത്രം അറിയാം എന്ന് ധരിച്ചുവശായിരിക്കുന്ന പലരേക്കാളും ഭേദമാണ് എന്റെ അവസ്ഥ എന്നുമാത്രം.എന്തെന്നാൽ ഇക്കാര്യത്തിൽ എനിക്ക് എന്റെ പരിമിതി അറിയാമല്ലൊ.)
സംസ്കൃതവും പാലിയുമൊന്നും  അറിയാത്തതിനാൽ ഭാരതീയ തത്ത്വചിന്തയിലെ മൂല കൃതികൾ  വായിച്ചുനോക്കാൻപോലും എനിക്കാവില്ല. ഭാരതീയചിന്തയിൽ ഭൌതികവാദവും അജ്ഞേയതാവാദവും ആത്മീയ വാദവും ഇവയ്ക്കെല്ലാം പലേ പിരിവുകളും ഉണ്ടെന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ട്.ഭാരതീയചിന്തയിൽ നെടുനായകത്വം  അദ്വൈതവേദാന്തത്തിനാണെന്നും കേട്ടിട്ടുണ്ട്.അദ്വൈതം രണ്ടില്ല എന്നും ‘ശങ്കരന്റെ അദ്വൈതം തന്നെ നമ്മുടെ അദ്വൈതം ’എന്നും ഗുരു വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുമുണ്ട്. ഇതിന്റെയൊന്നും വിശദാംശങ്ങൾ എനിക്ക് ഒരു പിടിയുമില്ല.

എന്നെപ്പോലുള്ള പാമരർക്കുവേണ്ടി ഭാരതീയ തത്ത്വചിന്തയുടെ മഹാസാരം   ഗുരു ഇങ്ങനെ അരുളിയിരിക്കുന്നു:
“ നീയല്ലോ സൃഷ്ടിയും സ്രഷ്ടാവായതും സൃഷ്ടിജാലവും.
നീയല്ലോ ദൈവമേ സൃഷ്ടിക്കുള്ള സാമഗ്രിയായതും.”
മലയാളം മനസ്സിലാകാത്ത മലയാളികൾക്കായി ആ അരുളിനെ  ഒരിക്കൽ യതി  ഇങ്ങനെ വിശദീകരിച്ചു:
Process of creation, Creator,Creation, and  material for creation is identical.

ഇതിനപ്പുറം അറിവില്ല ,മഹത്ത്വമില്ല ,ഇതിനേക്കാൾ വലിയ യുക്തിവാദമില്ല ,ഇതിനേക്കാൾ ലളിതമായി ഒന്നുമില്ല, എന്നെല്ലാം അറിവുള്ളവർ ആശ്ചര്യപ്പെടുന്നു.എന്നാൽ ജീവിതത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാനും ഉൾക്കൊള്ളാനും ആചരിക്കാനും സാക്ഷാത്ത്കരിക്കാനും ഈ സർവ്വഭൂതസമഭാവനയേക്കാൾ പ്രയാസമേറിയതായി മറ്റൊന്നുമില്ല എന്നാണ് എന്റെ അനുഭവം. ആ അസാദ്ധ്യത്തെ സാധിച്ച ശ്രീനാരായണഗുരുദേവപാദങ്ങളിൽ ആജീവനാന്തപ്രണാമം. 
------------------

Saturday 12 September 2009

എക്സ്ട്ര

പാതിരായ്ക്ക് ഒരു ഫോൺകാൾ:
“ ഹലോ‍.... എക്സ്ട്രാ നടൻ ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാടല്ലെ?”


യുവകഥാകൃത്താണ്. മൂക്കറ്റം കുടിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചുറ്റും സുഹൃത്തുക്കളുണ്ടാവും. അവരുടെ മുന്നിൽ ആളാവാൻ എന്നെ എന്റെ ഉപജീവനമാർഗ്ഗത്തിന്റെ പേരിൽ പരിഹസിച്ചും അപമാനിച്ചും രസിക്കുകയാണ്.


എനിക്കു ദു:ഖം തോന്നി.


യുവകഥാകൃത്തു ചില്ലറക്കാരനല്ല. വലിയ എഴുത്തുകാരുടെയൊക്കെ സുഹൃത്താണ്. അവരുമായി കത്തിടപാടുണ്ട്.അവരോടൊപ്പം നിന്ന് ഫോട്ടോ എടുത്തിട്ടുണ്ട്.സ്വന്തം സമുദായത്തിന്റെ കോളേജിൽ ലക്ചററാണ്. എല്ലാംകൊണ്ടും ഉയർന്ന നില. ഞാനോ,ദിവസക്കൂലിക്കു പണിയെടുക്കുന്ന വെറുമൊരു എക്സ്ട്രാ നടൻ മാത്രം.ഈ ഉച്ചനീചത്വമാണ് പരിഹാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.


ഭിക്ഷയാചിച്ചും ഹോട്ടലിൽ എച്ചിലിലയെടുത്തും പോലും ജീവിച്ച എനിക്ക് എക്സ്ട്രാ നടന്റെ തൊഴിൽ എത്രമാത്രം വിലപ്പെട്ടതാണെന്ന് യു.ജി.സി.ബുദ്ധിജീവിക്കു മനസ്സിലാവുമോ!


പെട്ടെന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു:“സോറി. റോങ് നമ്പർ.”

Friday 11 September 2009

നിമജ്ജനം

എന്നെ മറക്കൂ, മരിച്ച മനുഷ്യന്റെ
കണ്ണു തിരുമ്മിയടയ്ക്കുന്നതുപോലെ
എന്നേയ്ക്കുമായി നീ എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള-
തെല്ലാം മറക്കൂ‌‌-- വിടപറയുന്നു ഞാൻ.

ആരെയോ ചങ്ങലയ്ക്കിട്ട മുറിപോലെ
ആരും കടക്കാതടച്ച മനസ്സിലും
നേർത്ത തണുത്ത നിലാവിന്റെ രശ്മിപോൽ
രാത്രികാലങ്ങളിലോർമ്മ വന്നെത്തുമോ?

ലോലചർമ്മത്തിന്നടിയിലൊഴുകുന്ന
നീലസംഗീതം നിറഞ്ഞ ഞരമ്പിനെ
ഞാനുമ്മവെച്ചു തുടിപ്പിച്ചൊരോർമ്മയിൽ
നീ ഒരു ജന്മം പിരിഞ്ഞു ജീവിക്കുമോ?

എങ്കിലോർമ്മിക്കുക-അന്ധസമുദ്രങ്ങൾ
നീന്തിനീന്തിത്തളർന്നെത്തുമെന്നോർമ്മയെ.

--------------/ /----------------




( ഡി.സി.ബുക്സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച “ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാടിന്റെ പ്രണയകവിതകൾ” എന്ന പുസ്തകത്തിൽനിന്നും )

Sunday 6 September 2009

മണിനാദം

ബാ‍ലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്


“കൺകളിൽക്കലാലയ
ജീവിതം തുളുമ്പുമി-
പ്പെൺകുട്ടിയേതാണമ്മേ?”
പിന്നെയും ചോദിച്ചു ഞാൻ.

വൃദ്ധയാം കന്യാസ്ത്രീ കൺ
പീലികൾ പൂട്ടിക്കൊണ്ടു
ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ
ജപമാലയിൽത്തൊട്ടു.

“അഛന്റെ ശവദാഹം
കഴിഞ്ഞ വൈകുന്നേരം
പെട്ടിയിൽ‌പ്പരതുമ്പോൾ-
ക്കിട്ടിയതാണിച്ചിത്രം.”

ഉരുകും മൌനത്തിന്റെ
തുള്ളിവീണുള്ളം പൊള്ളും
നിമിഷം‌‌‌--പൊട്ടീ വെള്ള
പ്രാവിന്റെ ചിറകടി.

“നൃത്തവേദിയിൽ മിന്നി
നിൽക്കുമിക്കുമാരിതൻ
സ്വപ്നദീപ്തമാം മുഖം
മറന്നുകഴിഞ്ഞെന്നോ?”

( ക്ഷുബ്ധസാഗരങ്ങളെ
ശാന്തമാക്കിയ ദേവൻ
ചിത്തരഞ്ജനം ചെയ്തു
ശമിപ്പിച്ചുവോ മോഹം! )

ശുഭ്രമാം കന്യാലയ
ഭിത്തികൾ ചെവിയോർക്കെ
ദു:ഖഗംഭീരം ദൂരെ
മുഴങ്ങീ മണിനാദം.

“ ഇതു ഞാനല്ലാ കുഞ്ഞേ.
നിനക്കു തെറ്റിപ്പോയി.
പൊറുക്കൂ-- പ്രാർത്ഥിക്കുവാൻ
നേരമായ്, പോകട്ടെ ഞാൻ.”

------/ /-----