തുറമുഖം

സ്മൃതിനാശം

2011-11-14T09:24:00.000-08:00

ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്

എവിടെയോ പണ്ടു കണ്ടതാണീ മുഖം.
എവിടെയാണതെന്നോർമ്മകിട്ടുന്നില്ല.

കൊടിയ വേനലിൻ പാതയിൽ യൌവ്വനം
കൊടിപിടിച്ച ദിനങ്ങളിലാകണം,
തെരുവുതോറും ചരിത്രം നിണംകൊണ്ടു
ചുവരെഴുത്തു നടത്തുമ്പൊഴാകണം,
ഒരു സഖാവുമൊത്തന്നത്തെ രാത്രിയിൽ-
ക്കയറിവന്ന പെൺകുട്ടിയിലാകണം,

എവിടെയോ പണ്ടു കണ്ടതാണീ മുഖം.
എവിടെയാണെന്നൊരോർമ്മകിട്ടുന്നില്ല.

വിധവകൾക്കുള്ള പെൻഷൻ ലഭിക്കുവാൻ
വഴിതിരക്കി വന്നെത്തിയ പെങ്ങളേ,
കനലുകൾ കെട്ടുപോയ നിൻ കൺകളെ,
പണിയെടുത്തു പരുത്ത നിൻ കൈകളെ,
അരികു വാൽ‌പ്പുഴു തിന്ന കടലാസു
ചുരുളിലാണ്ട നിൻ ജീവിതരേഖയെ,
അറിവതെങ്ങനെ,യെല്ലാം മറക്കുവാൻ
നര കറുപ്പിച്ചു വാഴുമെൻ വാർദ്ധകം!
-----------------------------------

യുദ്ധകാണ്ഡം

2011-11-09T04:20:00.000-08:00

ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്

ദണ്ഡകാരണ്യത്തിൽനിന്നും
വീണ്ടും കേൾക്കുന്നു രോദനം.
വനവാസികളെച്ചുട്ടു
മുടിക്കും രാജശാസനം.

ആറ്റിലും കാറ്റിലും നിത്യം
വിഷം ചേർക്കുന്ന ദുഷ്ടത.
ധാതുലോഹാദികൾക്കായ് ഭൂ
ഗർഭം കീറുന്ന വേദന.

ഋതുഭേദങ്ങളാൽക്കാവ്യം
രചിക്കും സാന്ദ്രകാനനം,
അദ്ധ്വാനംകൊണ്ടു സംസ്കാരം
തഴച്ച ധരണീതലം,

അതൊക്കെയും നശിപ്പിച്ചും
കൊള്ളയിട്ടും കലക്കിയും
ആഗോള ലോഭമൂർത്തിക്കു
ബലിയാകുന്നു ജീവിതം.

അഹിംസാബദ്ധമാം സത്യ
ഗ്രഹമേ വൃദ്ധസമ്മതം;
അതാണു ധർമ്മമെന്നത്രേ
ആർഷഭാരത പൈതൃകം.

ഉണ്ണാനില്ലാതെ ചാവുന്നോർ
ഉണ്ണാവ്രതമെടുക്കണോ?
എന്നു ചോദിച്ചു പൊങ്ങുന്നൂ
യൌവ്വനത്തിന്റെ ഗർജ്ജനം:

“ജീവിക്കാൻ സമ്മതിക്കാത്ത
നിയമം തുലയേണ്ടതാം.
ജീവിക്കാൻ സമ്മതിക്കാത്ത
ഭരണം തകരേണ്ടതാം.

എടുക്ക വില്ലും ശരവും
തോക്കും വാക്കും മനുഷ്യരേ,
നഷ്ടപ്പെടാൻ നമുക്കുള്ള-
താർക്കും വേണ്ടാത്ത ജീവിതം.”
-------------------------------------
(മാദ്ധ്യമം ആഴ്ച്ചപ്പതിപ്പ് ,2011 നവംബർ 7)

വിട

2011-10-23T08:27:00.000-07:00

ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്

ഒരുപാടുകാലം മുമ്പാണ്.
എവിടെയൊക്കെയോ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ് അവശനായി ഒരു പാതിരാത്രിയിൽ ഞാൻ കൊല്ലം തേവള്ളിയിൽ കാക്കനാടന്റെ പഴയ വാടകവീട്ടിൽ എത്തി. വിളക്കുകൾ അണഞ്ഞിരുന്നു. എല്ലാവരും കിടന്നുകഴിഞ്ഞു. ആരെയും ഉണർത്തേണ്ട എന്നു കരുതി ഞാൻ തിണ്ണയിൽ കിടക്കാൻ ഒരുങ്ങി. ഒരു കസാലയിൽ കൈ തട്ടി. ശബ്ദം കേട്ട് അകത്തു നിന്നും അമ്മിണിച്ചേച്ചി വിളിച്ചു ചോദിച്ചു:
‘ആരാ?’
‘ഞാനാ ചേച്ചീ. ബാലൻ’
‘നീ വല്ലോം കഴിച്ചോ?’
‘ഇല്ല.
‘വാതിൽ പൂട്ടിയിട്ടില്ല.മേശപ്പൊറത്ത് ചോറിരിപ്പൊണ്ട്. ഞങ്ങളിപ്പം കെടന്നേയൊള്ളൂ.’

ഞാൻ അകത്തു കയറി.ലൈറ്റിട്ടു.മേശപ്പുറത്തു ചോറും കറിയും! വിശന്നു പ്രാണൻ കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആർത്തിയോടെ തിന്നു.വെള്ളം കുടിച്ചു.ആകെ തളർന്നുപോയി.നിലത്തു ചുരുണ്ടു.കണ്ണടച്ചതേ ഓർമ്മയുള്ളു.

പിറ്റേന്ന് ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടേ ചോദിച്ചു:
‘ഞാൻ രാത്രി വരുമെന്ന് അമ്മിണിച്ചേച്ചി എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?’
ചേച്ചി ചിരിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു:
‘നിന്നെപ്പോലെ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ പാതിരായ്ക്കു കേറിവരുമല്ലൊ.ഇവിടുത്തെ ബഹളമൊക്കെ തീർന്നു കെടന്നാപ്പിന്നെ എനിക്ക് ഇടയ്ക്ക് എണീക്കാൻ മേലാ.അതാ ചോറെടുത്തു വെച്ചിട്ടുകിടന്നത്.’
ഞാൻ പറഞ്ഞു:
‘ വാതിലും പൂട്ടിയിരുന്നില്ല!’
അമ്മിണിച്ചേച്ചി ചിരിച്ചു:
‘ ഒ. ഇവിടെ എന്നാ ഇരുന്നിട്ടാ പൂട്ടാൻ? ഇതു ബേബിച്ചായന്റെ വീടാന്ന് എല്ലാ കള്ളന്മാർക്കും അറിയാം.’

ഹൃദയത്തിന്റെ വാതിലുകൾ ഒരിക്കലും പൂട്ടാതെ ജീവിച്ച ‍ആ വലിയ മനുഷ്യനു വിട.
-----------------------------------------

ഉൾഖനനം

2011-08-16T22:15:00.000-07:00

ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്

പദ്മനാഭക്ഷേത്രത്തിന്റെ നിലവറയിൽ
രത്നശേഖരങ്ങളുണ്ടെന്നറിഞ്ഞിടാതെ
നഷ്ടചരിത്രത്തിൻ പുറമ്പോക്കിലെങ്ങാണ്ടോ
പട്ടിണിയുംപാടുമായിക്കഴിഞ്ഞവരേ,
വിസ്മരിക്കപ്പെട്ടവരേ, നിങ്ങളെയൊക്കെ
ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കയാണശുഭചിന്ത.

അന്തിവെട്ടം വാർന്ന വേളിമലയ്ക്കുമേലേ
പഞ്ചമിച്ചന്ദ്രന്റെ പന്തം തെളിയും‌നേരം,
വഞ്ചിരാജാവിന്റെ വാളിൻ വായ്ത്തലപോലെ
ശംഖുംമുഖം കടൽത്തീരം തിളങ്ങും‌നേരം,
വിസ്മരിക്കപ്പെട്ടവരേ നിങ്ങളെയൊക്കെ
ഓർത്തുകൊണ്ടിരിക്കയാണെന്നശുഭചിന്ത.

ഒരുകാലം പൊരുതാനായ് ജനിച്ചവരേ
കരിമ്പാറക്കെട്ടിനോടും കലഹിച്ചോരേ
തിരണ്ട മണ്ണിനെപ്പോലും ഭോഗിച്ചവരേ
തിരയുടെ കുഞ്ചിരോമം പറിച്ചവരേ
ഇരുമ്പിന്റെ കൊലയറ തുറന്നവരേ
പെരും‌തീ പിഴിഞ്ഞു ചാറു കുടിച്ചവരേ

വിസ്മരിക്കപ്പെട്ടവരേ നിങ്ങളെയൊക്കെ
ഉൾഖനനം ചെയ്തെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കും‌നേരം
പട്ടിപെറ്റുകിടക്കുന്ന മനസ്സുമായി
കർക്കടകം കാത്തിരിപ്പൂ കടത്തിണ്ണയിൽ.
----------------------
(സമകാലിക മലയാളം വാരിക)

പകർച്ച

2011-08-02T19:34:00.000-07:00

ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്

ആഫ്രിക്കൻ മരുഭൂമിക്കു
വടക്കുള്ളൊരതിർത്തിയിൽ
അടിമച്ചന്തയിൽ‌വെച്ചു
പണ്ടെന്നോ കണ്ടതാണു നാം.

കൊള്ളിമീനുകൾ പായുന്ന
കിനാക്കണ്ണുള്ള പെണ്മണി.
കാട്ടുമുന്തിരിപോലുള്ള
മുലക്കണ്ണുള്ള സുന്ദരി.

നിലാവുള്ള വനം‌പോലെ
നിത്യചേതോവിമോഹിനി.
സാംബസീനദിയെപ്പോലെ
സർവ്വസംഹാരരൂപിണി.

നിന്നരക്കെട്ടിൽനിന്നോരോ
വംശങ്ങൾ പിറകൊണ്ടതും,
ചത്തും കൊന്നും വെന്നുമെത്ര
സഹസ്രാബ്ദം കഴിഞ്ഞതും,

കടലും കരയും പിന്നെ-
യാകാശവുമടക്കുവാൻ
ദിഗന്തങ്ങൾ നടുങ്ങിപ്പോം
മട്ടു ഗർജ്ജിച്ചലഞ്ഞതും,

അതൊക്കെയോർത്തു പേടിച്ചു
നിന്നെക്കാത്തു കിടക്കയാം
ഞാനിബ്ഭ്രാന്താലയത്തിന്റെ
ചങ്ങലയ്ക്കിട്ട രാത്രിയിൽ.
--------//-------
( മാധ്യമം ആഴ്ചപ്പതിപ്പ്- 2011 ആഗസ്റ്റ് -8)

ഒരു ഇടവേള

2011-06-24T06:57:00.000-07:00

ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്

സീരിയൽ ഷൂട്ടിംഗിനാണു ഭ്രാന്താശുപത്രിയിൽ ചെന്നത്. ഒഴിവുസമയത്തു ഞാൻ മനോരോഗികളുടെ ലോകം ചുറ്റിനടന്നു കണ്ടു.
മരണം ഭേദമാണ്. മനോരോഗമാണു ഭയാനകം.
പെട്ടെന്ന് ഒരു പാട്ടു കേട്ടു- താമരക്കുമ്പിളല്ലോ മമഹൃദയം!
അപകടകാരികളായ രോഗികൾക്കുള്ള ഏകാന്തത്തടവറയുടെ ജാലകപ്പടിയിൽ കയറിയിരുന്ന് ഒരു യുവതി പാടുകയാണ്.മധുരമായ ശബ്ദം. ഞാൻ നിന്നു.
“എന്റെ പാട്ട് ഇഷ്ടമായോ ചേട്ടാ? ”
“ഇഷ്ടമായി.”
അവൾ പാട്ടു തുടർന്നു.
“നിർത്തെടീ”
ഒരു അലർച്ച.
തടിച്ചിവാർഡൻ!
“ഇറങ്ങെടീ”
യുവതി പേടിച്ച് ചാടിയിറങ്ങി തടവറയുടെ ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞു.
വാർഡൻ സഹതാപത്തോടെ എന്നോടു പറഞ്ഞു.“ കഷ്ടമാ സാറെ. ഭർത്താവിനോടു വഴക്കിട്ട് സമനിലതെറ്റി. ഒറങ്ങിക്കെടന്ന സ്വന്തം പിഞ്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളെ രണ്ടിനേം വാക്കത്തിക്കു കണ്ടം തുണ്ടം വെട്ടിയരിഞ്ഞു കൊന്നു. നാലു ദിവസമായി ഇവിടെ എത്തിയിട്ട്.”
-----/ /-----

യുവകവികൾക്ക് ആശംസ.

2011-06-21T05:37:00.000-07:00

ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്

(ഇക്കഴിഞ്ഞ ജൂൺ 19 നു തിരുവനന്തപുരത്തു യുവകവികളുടെ കൂട്ടായ്മ ഉണ്ടായി. അവരുടെ യ ര ല വ എന്ന കവിതാമാസികയുടെ ആദ്യലക്കം പ്രകാശിപ്പിക്കാൻ എന്നെ ക്ഷണിച്ചിരുന്നു. വാർദ്ധക്യസഹജമായ രോഗങ്ങൾ മൂലം പോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പകരം ആശംസ നൽകി.)
അസുഖം മൂലം പരിപാടിയിൽ പങ്കെടുക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നതിൽ എല്ലാവരോടും ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു.പുതിയകവികളുടെ കൂട്ടായ്മയായ യ ര ല വ യുടെ പുതിയ സംരംഭത്തിന് എല്ലാ ആശംസകളും.

മലയാള കവിതയിലെ ഏറ്റവും പുതിയ തലമുറയെ ഒരു പഴയ കവിഎന്ന നിലയിൽ ഞാൻ അഭിവാദ്യം ചെയ്യുന്നു. കവിതയിൽ ഓരോ തലമുറയും അവരുടേതായ ഭാഷയും ഭാവുകത്വവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു.പഴയ തലമുറകളെയല്ല,സ്വന്തം തലമുറയെയാണ് പുതിയ കവി അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത്.പുതിയ കവിത പുതിയ വായനക്കാരെ സൃഷ്ടിക്കണം.എന്നെപ്പോലുള്ള പഴയ കവികളുടെയോ പഴയ കാവ്യാസ്വാദകരുടെയോ അംഗീകാരം പുതിയ കവിതയ്ക്ക് ആവശ്യമേയില്ല. കാരണം പുതിയ കവിത മനസ്സിലാക്കാനും ഉൾക്കൊള്ളാനും എന്നെപ്പോലുള്ളവർക്കു കഴിഞ്ഞില്ലെന്നു വരും. യുവത്വത്തെ മനസ്സിലാക്കാനും ഉൾക്കൊള്ളാനും വാർദ്ധക്യത്തിനു പരിമിതികളുണ്ടാവും. മദ്ധ്യവയസ്സായിട്ടും യുവകവിപ്പട്ടം നിലനിർത്താനും യുവകവികളുടെ രക്ഷകർത്താക്കളാകാനും അവരുടെ ആചാര്യപദവി നേടാനും മത്സരിക്കുന്ന കുബുദ്ധികളായ പഴങ്കവികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഞാൻ ഇല്ല.എന്റെ കവിതയുടെയും ഭാവുകത്വത്തിന്റെയും പഴമയെ വിനയപൂർവ്വം അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ മാറിനിൽക്കുന്നു.മലയാളത്തിലെ യുവകവിതയുടെ ഊർജ്ജസ്വലമായ സർഗ്ഗാത്മകതയെ തുറന്ന മനസ്സോടെ അഭിവാദ്യം ചെയ്യുന്നു.

-------------------------

ഫെദെറികൊ ഗാർസിയ ലോർകയുടെ രണ്ടു കവിതകൾ

2011-06-05T07:45:00.000-07:00

വിവർത്തനം: ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്

ഞാൻ മരിക്കുമ്പോൾ
----------------
ഞാൻ മരിക്കുമ്പോൾത്തുറന്നിടൂ ജാലകം.
നാരങ്ങ തിന്നുന്ന കുട്ടിയെക്കാണട്ടെ.

ഞാൻ മരിക്കുമ്പൊഴാ വാതിൽ തുറന്നിടൂ
പാടത്തു കൊയ്ത്തുകാർ പാടുന്ന കേൾക്കട്ടെ.

ഞാൻ മരിക്കുമ്പൊഴീ ലോകം തുറന്നിടൂ.

---------------

നിശാഗീതം
-----------------

മരണം വന്നുപോകുന്നു
മദ്യശാലയിലെപ്പൊഴും.

കരിം‌കുതിരകൾക്കൊപ്പം
ദുഷ്ടരായ മനുഷ്യരും
തിങ്ങിക്കടന്നുപോകുന്നൂ
ഗിഥാറിൻ താഴ്ന്ന പാതയിൽ.

കടൽത്തീരത്തു കാറ്റത്തു
വിറയ്ക്കും പൂത്തപൊന്തയിൽ
മണക്കുന്നുണ്ടൊരേപോലെ
ഉപ്പും പെണ്ണിന്റെ ചോരയും.

മൃത്യു കേറിയിറങ്ങുന്നു
മദ്യശാലയിലെപ്പൊഴും.

-------------

സാഹിത്യവും ഞാനും.*

2011-03-09T22:00:00.000-08:00

ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്

പഠനത്തിനോ ഗവേഷണത്തിനോ ഉദ്യോഗലബ്ധിക്കോ ആശയപ്രചാരണത്തിനോ അധികാരലബ്ധിക്കോ സ്ഥാനമാനങ്ങൾക്കോ ബഹുമതികൾക്കോ ധനലാഭത്തിനോ വേണ്ടിയല്ല, ആത്മരക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടിയാണ് ഞാൻ സാഹിത്യത്തെ ആശ്രയിച്ചത്.

കുലമഹിമയോ സമ്പത്തോ ബുദ്ധിശക്തിയോ, ആരോഗ്യമോ സൌന്ദര്യമോ സ്വഭാവഗുണമോ ഒന്നും എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. മാതാപിതാക്കൾക്കും ബന്ധുക്കൾക്കും നാട്ടുകാർക്കും സ്ക്കൂളിലെ അദ്ധ്യാപകർക്കും സഹപാഠികൾക്കും എന്നെ ഒട്ടുംതന്നെ ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു.അവരിൽനിന്നും എപ്പോഴും കടുത്ത ശിക്ഷയും നിന്ദയും അപമാനവും പരിഹാസവും അപവാദവും കുറ്റപ്പെടുത്തലും അവഗണനയും പുച്ഛവും വെറുപ്പും എനിക്കു സഹിക്കേണ്ടിവന്നു.ഈ ലോകത്തിൽ എനിക്കല്ലാതെ മറ്റാർക്കും എന്നെ ആവശ്യമില്ല എന്നു കുട്ടിക്കാലത്തുതന്നെ എനിക്കു ബോദ്ധ്യപ്പെട്ടു.കൌമാരത്തിൽത്തന്നെ വീടിന്റെയും നാടിന്റെയും തണൽ എനിക്കു നഷ്ടമായി. ജീവിതം പെരുവഴിയിലായി.

ജീവിച്ചിരിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും ന്യായീകരണമുണ്ടോ? ആത്മഹത്യചെയ്യാതിരിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും കാരണമുണ്ടോ? പ്രത്യാശയുടെ ഒരു കണികയെങ്കിലും ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലുണ്ടോ? എന്റെ നിലനില്പിനു എന്തെങ്കിലും അർത്ഥമുണ്ടോ? ലോകം എന്ന നരകത്തിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെടാനായി പിടയുന്ന പ്രാണനെ പിടിച്ചുനിർത്താൻ എന്തെങ്കിലും സാദ്ധ്യതയുണ്ടോ?ആതുരമായ എന്റെ ആത്മാവ് അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ആ അന്വേഷണത്തിന്റെ അവസാനമാണ്
‘ഋതുവായ പെണ്ണിനും, ഇരപ്പന്നു, ദാഹകനു,
പതിതന്നും അഗ്നിയജനം ചെയ്ത ഭൂസുരനും’
അവകാശപ്പെട്ട സാഹിത്യം എനിക്കും ആശ്രയമായത്.

സാഹിത്യത്തിൽ കൊലപാതകിക്കും വേശ്യയ്ക്കും തീർത്ഥാടകനും ഭിക്ഷാടകനും കുടിയനും മരമണ്ടനും മഹാപാപിക്കും ഭ്രാന്തനും ഭ്രഷ്ടനും തിരസ്കൃതനും-മണൽ‌ത്തരിക്കും മഹാസാഗരങ്ങൾക്കും പരമാണുവിനും നിത്യഭാസുരനഭശ്ചരങ്ങൾക്കും-എല്ലാം ഇടമുണ്ട്,അഭയമുണ്ട്,ആശ്രയമുണ്ട് എന്നു ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി.

ഞാൻ സാഹിത്യവിദ്യാർത്ഥിയോ സാഹിത്യപ്രതിഭയോ സാഹിത്യപണ്ഡിതനോ ഒന്നുമല്ല.ആത്മരക്ഷാർത്ഥം സാഹിത്യത്തെ ആശ്രയിച്ച ഒരഭയാർത്ഥി മാത്രമാണ്.സാഹിത്യം എനിക്കുനൽകിയ സാന്ത്വനം ആത്മഹത്യയിൽനിന്നും ഭ്രാന്താലയത്തിൽനിന്നും എന്നെ രക്ഷിച്ചു.എന്തും സഹിക്കാൻ മനഃശക്തി തന്നു. ജീവിതത്തെ നേരിടാൻ ധൈര്യം തന്നു.അതെ.സാഹിത്യം എനിക്കു പ്രാണരക്ഷയായിരുന്നു.

എന്റെ എഴുത്ത് എന്റെ സാഹിത്യഭക്തിയുടെപരിമിതമായ ഉപോൽ‌പ്പന്നംമാത്രമാണ്. അതു നല്ലതാണെന്ന് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ അല്പനേരത്തേയ്ക്ക് മനുഷ്യസഹജമായ ഒരു ചെറുസന്തോഷം ഉണ്ടാവും.അതിൽക്കവിഞ്ഞൊന്നുമില്ല.അതിന്റെ പേരിൽ യാതൊരവകാശവാദങ്ങളും എനിക്കില്ല.

എനിക്കു വയസ്സ് 54 ആയി. ഇത്രകാലം ജീവിച്ചിരിക്കുമെന്ന് ഒരിക്കലുംപ്രതീക്ഷിച്ചതല്ല. ഒരുപാടു കൂട്ടുകാർ പോയിക്കഴിഞ്ഞു.ഞാനും എപ്പോൾവേണമെങ്കിലും യാത്രപറയാൻ തയ്യാറായി സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്നു. സാഹിത്യത്തിന്റെ ജീവജലം എന്നെ ഇത്രകാലം ജീവിപ്പിച്ചു. ജീവിതത്തിന്റെ ഈരേഴുപതിനാലുലോകവും എനിക്കു കാണിച്ചുതന്നു.നന്ദി.

സാമ്രാജ്യങ്ങളും നാഗരികതകളും തത്വശാസ്ത്രങ്ങളുംസിദ്ധാന്തങ്ങളും പ്രസ്ഥാനങ്ങളും പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളും ആവിർഭവിക്കുന്നു, അല്പകാലംനിലനിൽക്കുന്നു,കാലഹരണപ്പെടുന്നു. മഹത്തായ സാഹിത്യകൃതികൾ അതിജീവിക്കുന്നു.അവയിലൂടെ മനുഷ്യൻ അതിജീവിക്കുന്നു.

--------------------------
* കൊച്ചിൻ വിചാരവേദിയുടെ സുവനീറിനു വേണ്ടി.
------------------------------------

മൃഗജഡം

2011-02-12T23:29:00.001-08:00

ഷാൾസ് ബോദ്‌ലെയ്

വിവർത്തനം: ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്

ഓമനേ, സുന്ദരഗ്രീഷ്മപ്രഭാതത്തിൽ

നാമൊരുമിച്ചു നടക്കുന്ന വേളയിൽ

ഏതോ മൃഗത്തിന്റെ ചീഞ്ഞ ജഡം ചരൽ‌-

പ്പാതയോരത്തു നാം കണ്ടതോർക്കുന്നുവോ,

കാലുപൊക്കിക്കിടക്കുന്ന കാമാർത്തയെ-

പ്പോലെയെരിഞ്ഞും, വിഷം വിയർത്തും, കെട്ട

വായു കുമിഞ്ഞ പെരുവയർ ലോകത്തെ

നാണവും മാനവുമില്ലാതെ കാട്ടിയും.

വിശ്വപ്രകൃതിയൊരിക്കലീ ജീവിയെ

സൃഷ്ടിക്കുവാൻ തീർത്ത മൂലക സഞ്ചയം

നൂറുമടങ്ങായ്ത്തിരിച്ചുകൊടുക്കുവാൻ

പാകത്തിനൊത്തു പചിക്കുന്നതായിടാം

ആ ജീർണ്ണതയ്ക്കുമേൽ മാനത്തുനിന്നൽ‌പ്പ -

താപം ചൊരിഞ്ഞു പ്രകാശിച്ചു സൂര്യനും.

പൂർണ്ണത പ്രപിച്ച ജീർണ്ണതയാലൊരു

പൂപോലെ പൊട്ടിവിടരും ജഡത്തിനെ

പൂവിനെയെന്നപോൽ നോക്കുന്നു യാതൊരു

ഭാവവും കൂടാതെ ദൂരനീലാംബരം.

ഉഗ്ര ദുർഗ്ഗന്ധം സഹിക്കാതെയന്നു നീ

പുൽത്തട്ടിൽ മൂർഛിച്ചുവീഴുമെന്നോർത്തുപോയ്.

കെട്ടഴുകുന്ന വയറ്റിന്റെ ചുറ്റിലും

പറ്റമായ് മൂളിപ്പറക്കയാണീച്ചകൾ.

പൊട്ടിയൊലിച്ചൂ തൊലിക്കിടയിൽനിന്നു

കുഷ്ഠരക്തം‌പോൽ കരിം‌പുഴുക്കൂട്ടങ്ങൾ.

ആകെയിരമ്പുകയാണിവയൊക്കെയും

ആഴിത്തിരപോലെ മുങ്ങിയും പൊങ്ങിയും.

ചത്തതില്ലെന്നോർത്തുപോകും! അവ്യക്തമാം

ശ്വാസത്തിൽ വീർത്തുപൊട്ടിപ്പെരുകും ജഡം.

കാറ്റിനും, കാട്ടുചോലയ്ക്കും, മുറം‌കൊണ്ടു

ചേറ്റിപ്പതിരൊഴിക്കുന്ന താളത്തിനും

ഓരോ തനതു സംഗീതമുണ്ടെങ്കിലി -

ന്നീ ജീർണ്ണതയ്ക്കുണ്ടതിന്റെ സംഗീതിക.

രൂപമേ മാഞ്ഞും, കിനാവെന്നപോലെയും,

ഏകാന്തവിസ്മൃതചിത്രപടംതന്നി -

ലേതോ കലാകാരനോർമ്മയിൽനിന്നൊരു

രേഖാന്തചിത്രം വരച്ചപോലീജഡം.

അപ്പുറം പാറയ്ക്കുപിന്നിലായ്ക്കണ്ടുവോ

ക്രുദ്ധനേത്രങ്ങളാൽ നമ്മെ നോക്കിക്കൊണ്ടു,

ചത്തമൃഗത്തിന്റെ ബാക്കിഭാഗം തിന്നു

തീർക്കുവാൻ കാത്തുനിൽക്കുന്ന പെൺപട്ടിയെ?

എന്റെ മാലാഖേ, പ്രണയമേ, കൺകൾതൻ

തങ്ക നക്ഷത്രമേ,ആത്മപ്രകാശമേ,

നീയുമിതേപോലെ ചീഞ്ഞഴുകും നാളെ

നീയുമിതേപോലെ നാറിപ്പുഴുത്തുപോം.

എന്തു ഭയംകരം! ഇവ്വിധം‌തന്നെയാം

സൌന്ദര്യദേവതേ നിന്നന്ത്യരംഗവും.

അന്ത്യശുശ്രൂഷകഴിഞ്ഞിട്ടു,പുഷ്പിച്ച

പൊന്തപ്പടർപ്പിനും പുല്ലിനും താഴത്തെ

മണ്ണിന്നടിയിൽക്കിടന്നഴുകും നിന്നെ

ഉമ്മവെച്ചുണ്ണും പുഴുക്കളോടൊക്കെയും

ഇന്നഴുകിപ്പോയൊരിപ്രണയത്തിന്റെ

പൂർണ്ണസ്വരൂപവും ദിവ്യചൈതന്യവും

എന്നുള്ളിലെന്നേക്കുമായി ഞാൻ സൂക്ഷിക്കു -

മെന്ന രഹസ്യം പറഞ്ഞു കൊടുക്കണേ.

------------------------------

( ഇടപ്പള്ളി ചങ്ങമ്പുഴസ്മാരകസാംസ്കാരിക കേന്ദ്രത്തിൽ 2011 ജനുവരി 31 നു കുമാരനാശാന്റെ ‘കരുണ’ യെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ഒരു പ്രഭാഷണം നടത്തി. അതിനു മുൻപുള്ള നാളുകളിൽ എന്റെ വിചാരങ്ങളിൽ ഷാൾസ് ബോദ് ലെയുടെ THE CARCASS എന്ന കാവ്യം കടന്നുവന്നു.' കരുണ 'എഴുതപ്പെടുന്നതിന് 66 വർഷം മുൻപ്, 1857 ൽ ആണ് THE CARCASS പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടത്.അഴിവുള്ള ശരീരത്തെയും അഴിവില്ലാത്ത പ്രണയത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ഈ ഫ്രഞ്ചുമഹാകാവ്യത്തിന്റെ പല ഇംഗ്ലീഷ് തർജ്ജമകളും വായിച്ചുനോക്കി.അതിന്റെ അശാന്തിയിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെടാൻ ഒടുവിൽ എന്റെ പരിമിതിയിലേക്ക് അതു വിവർത്തനംചെയ്ത് ബാധയൊഴിക്കേണ്ടിവന്നു. )

---------------------------------

തിരുപ്പിറവി

2010-12-21T17:33:00.001-08:00

ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്

ഈ തടവുമുറിയിൽ ടി.വി ഇല്ല.
ഇന്റർനെറ്റ് ഇല്ല.
ഒരു പഴയ ട്രാൻസിസ്റ്റർ മാത്രം.

അതു ട്യ്യൂൺ ചെയ്താൽ
വിദൂരമായ കടലിരമ്പം മാത്രം.

കടലിരമ്പമോ അതോ
എല്ലാ ആശുപത്രികളിലെയും
എല്ലാ രോഗികളുടെയും കരച്ചിലോ.
വധിക്കപ്പെട്ടവരുടെ
പരിഹാരമില്ലാത്ത പരാതിയോ.
നിരോധിക്കപ്പെട്ട ബീജകോടികളുടെ
ഘോരപ്രാർത്ഥനയോ.
പാപഗ്രഹത്തിന്റെ പ്രസവവേദനയോ.

എന്തായാലും
എനിക്കുറങ്ങാനാവുന്നില്ല.

ട്രാൻസിസ്റ്റർ ഓഫ് ചെയ്യാം.
എറിഞ്ഞുടയ്ക്കാം.

പക്ഷേ അപ്പോൾ
തിരുപ്പിറവി എങ്ങനെ അറിയും?
-------------------

ഒരു അഭ്യർത്ഥന

2010-10-24T08:07:00.000-07:00

ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്

പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളേ,
ഞാൻ ചത്താൽ ശവം ഉടൻ മെഡിക്കൽ കോളെജിനു കൊടുക്കണം.
എന്റെ ശവം പൊതുദർശനത്തിനു വെയ്ക്കരുത്.
ചാനലുകളിൽ ശവപ്രദർശനം നടത്തരുത്.
ശവത്തിൽ പൂക്കൾ വെച്ച് പൂക്കളെ അപമാനിക്കരുത്.
സർക്കാർബഹുമതിയും ആചാരവെടിയും ഒരിക്കലും അനുവദിക്കരുത്.
ദയവായി ആരും അനുശോചിക്കരുത്.സ്തുതിക്കരുത്.
എന്നെക്കാൾ നന്നായി കവിതയെഴുതുന്ന
ധാരാളം കവികൾ ഉണ്ട്.ഇനിയും ഉണ്ടാകും.
അതിനാൽ എന്റെ മരണം തീരാനഷ്ടമാണെന്നു പച്ചക്കള്ളം പറഞ്ഞ്
എന്റെ ഓർമ്മയെ അപമാനിക്കരുത്.

എന്റെ ഭാര്യയയുടെ ദുഃഖത്തിൽ മറ്റാരും പങ്കുചേരരുത്.
അത് അവൾക്കുമാത്രമുള്ള എന്റെ തിരുശേഷിപ്പാണ്.

എന്റെ പേരിൽ അവാർഡ് ഏർപ്പെടുത്തരുത്.
സാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെ ചുമരിൽ എന്റെ പടം തൂക്കരുത്.
എനിക്ക് സ്മാരകം ഉണ്ടാക്കരുത്.

എന്റെ കവിതയ്ക്ക്
എന്റെ സ്മരണ നിലനിർത്താൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ
എന്നേക്കുമായി എല്ലാവരാലും
വിസ്മരിക്കപ്പെടുന്നതാണ് എനിക്കു സന്തോഷം.

-------------------ऽ-----------------

ഭയം

2010-10-22T19:48:00.000-07:00

ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്

ഞട്ടിയുണർന്നു ഞാൻ.
വാതിലിൽ മുട്ടുന്നതാര്?

ജാലകത്തിൽച്ചന്ദ്രദംഷ്ട്ര.
മലങ്കാറ്റു വീശും മുഴക്കം.

മറ്റൊരാൾകൂടി മുറിയിലുണ്ടെന്നപോൽ
തപ്പിത്തടഞ്ഞൂ മനസ്സ്.

കത്തിയോ വാളോ മഴുവോ?

എത്രമേൽ നീണ്ട നിമിഷം!

-----------------------------------

പുഴ.

2010-09-17T19:08:00.000-07:00

ഷുൻ‌താരൊ തനികാവ (ജപ്പാൻ)

തർജ്ജമ: ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്

അമ്മേ,
പുഴ ചിരിക്കുന്നതെന്താ?
സൂര്യൻ അതിനെ ഇക്കിളിയാക്കുന്നതുകൊണ്ട്.

അമ്മേ,
പുഴ പാടുന്നതെന്താ?
വാനമ്പാടി പുഴയുടെ ശബ്ദത്തെ പുകഴ്ത്തിയതുകൊണ്ട്.

അമ്മേ,
പുഴയ്ക്കിത്ര തണുപ്പെന്താ?
അതു മഞ്ഞിന്റെ സ്നേഹത്തെ ഓർക്കുന്നതല്ലേ.

അമ്മേ ,
പുഴയ്ക്കെത്ര വയസ്സായി?
പൂക്കാലത്തെപ്പോലെ എന്നും പതിനാറ്.

അമ്മേ, അമ്മേ,
പുഴ ഒരിക്കലും നിൽക്കാത്തതെന്താ?
അതോ,
വീട്ടിൽ കടലമ്മ അവളെ കാത്തിരിക്കയല്ലേ
------------------------

വൃദ്ധൻ

2010-07-18T19:46:00.000-07:00

GEORGE SEFERIS

തർജ്ജമ: ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്

ആൾക്കൂട്ടങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
അശ്വാരൂഢരായ ആഢ്യന്മാരും
അഗതികളും കടന്നുപോയി.
വിദൂരഗ്രാമങ്ങളിൽനിന്നുള്ള സഞ്ചാരികൾ
രാത്രികാലങ്ങളിൽ ചെന്നായ്ക്കളെ ഓടിക്കാൻ
പാതയോരത്തു തീ കൂട്ടി.
ചാരം കാണുന്നില്ലേ?
വ്രണം കരിഞ്ഞപോലെ
തീയണഞ്ഞ വടു.

അയാൾ
വടുക്കൾ നിറഞ്ഞ പെരും‌പാതപോലെ.
പാതയോരത്തെ വറ്റിപ്പോയ കിണറ്റിൽ
വഴിപോക്കർ ഭ്രാന്തൻ‌നായ്ക്കളെ തള്ളിയിട്ടു.

അയാൾക്കു കണ്ണില്ല.
വടുക്കൾ മൂടിയ മനുഷ്യൻ.
അയാൾക്കു വെളിച്ചമുണ്ട്; കാറ്റുവീശുന്നുണ്ട്.
അയാൾ ഒന്നും വേർ‌തിരിച്ചറിയുന്നില്ല,
എങ്കിലും എല്ലാം അറിയുന്നുണ്ട് .
പൊള്ളമരത്തിലെ ചീവീടിന്റെ ഉണക്കത്തൊണ്ട്.

അയാൾക്കു കണ്ണില്ല; കൈകൊണ്ടും കാണുന്നില്ല.
അയാൾ ഉദയാസ്തമയങ്ങളെ അറിയുന്നു,
നക്ഷത്രങ്ങളെ അറിയുന്നു.
പക്ഷേ അവയുടെ ജീവരക്തം അയാളെ പോഷിപ്പിക്കുന്നില്ല.

അയാൾ മരിച്ചിട്ടില്ല.
അയാൾക്കു വംശമില്ല.
അയാൾ മരിക്കയുമില്ല.
എല്ലവരും അയാളെ ചുമ്മാ അങ്ങു മറക്കും.
അയാൾക്കു പൂർവ്വികരില്ല.

കാറ്റ് ഇരുണ്ടുവീശുമ്പോൾ
അയാളുടെ ക്ഷീണിച്ച നഖമുനകൾ
അഴുകിയ ഓർമ്മകൾക്കുമേൽ കുരിശുവരയ്ക്കുന്നു.
മഞ്ഞുവീഴുന്നു.

ഞാൻ കണ്ടു, മുഖങ്ങളെ ചൂഴ്ന്ന ഉറമഞ്ഞ്.
ഞാൻ കണ്ടു,നനവാർന്ന ചുണ്ടുകൾ.
കൺകോണിൽ ഉറഞ്ഞുപോയ കണ്ണുനീർ.
നാസാദ്വാരങ്ങൾക്കരികിൽ വേദനയുടെ നീലരേഖ.
കൈമുട്ടിലെ ക്ലേശം.
ഞാൻ കണ്ടു: ശരീരം അതിന്റെ അന്ത്യത്തിലെത്തിയിരിക്കുന്നു.

അയാൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.
വളയാത്ത ഉണക്കവടിയിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന നിഴൽ.
നിലത്തുകിടക്കാൻ അയാൾ കുനിയുന്നില്ല;അതിനു കഴിയുന്നില്ല.
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കയ്യിലെ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾപോലെ
ഉറക്കം അയാളുടെ സന്ധിബന്ധങ്ങളെ ചിതറിക്കും.

അയാൾ ആജ്ഞാപിക്കുന്നു;
രാത്രി വന്നെത്തുമ്പോൾ,
മലയിടുക്കുകളിൽ കാറ്റുണരുമ്പോൾ,
ഉണക്കമരക്കൊമ്പുകൾ പൊടുപൊടെ പൊട്ടും‌പോലെ.

നിഴലിലെ മനുഷ്യരോടല്ല,
മനുഷ്യന്റെ നിഴലിനോടാണ് അയാളുടെ ആജ്ഞ.
അയാൾ കേൾക്കുന്നത്
കടലിന്റെയും കരയുടെയും ക്ഷീണനാദം കലർന്ന
വിധിയുടെ മുരൾച്ച മാത്രം.

തീരത്തു നിവർന്നുനിൽക്കുകയാണയാൾ.
അസ്ഥിഖണ്ഡങ്ങൾക്കിടയിൽ.
കൊഴിഞ്ഞുവീണ മഞ്ഞയിലകൾക്കിടയിൽ.

അഗ്നിമുഹൂർത്തം കാത്തുനിൽക്കുന്ന
ശൂന്യപഞ്ജരം!
---------------------
(February 1937)

Translation from Greek : Edmund Keeley& Philip Sherrard

ഇത്തിരി ശുദ്ധത

2010-06-19T05:08:00.000-07:00

യാനിസ് റിറ്റ്സോസ് (ഗ്രീക്ക്)

തർജ്ജമ: ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്

വൃക്ഷനിബിഡമായ സൌമ്യദിനങ്ങൾ.

നിന്റെ അധരത്തെ വലയംചെയ്യുന്ന ഈ ഇളംകാറ്റ്

നിനക്കനുയോജ്യമായിരിക്കുന്നു.

നീ നോക്കിനിൽക്കുന്ന ഈ ചെമ്പനീർപ്പൂവും

നിനക്കനുയോജ്യംതന്നെ.

അതിനാൽ,

സമുദ്രം, ചായുന്ന സൂര്യൻ,

സന്ധ്യയുടെ ചെമ്പനീർത്തോപ്പിലൂടെ

ഒഴുകിനീങ്ങുന്ന ഒറ്റത്തോണി,

അതിൽ ശോകവീണയേന്തിയ ഏകാന്തയാത്രിക-

ഇവയൊന്നും മിഥ്യയല്ല.

ആ തോണി തുഴയാൻ എന്നെ അനുവദിക്കൂ.

വിസ്മൃതിയിലേക്കു കേണുകേണലിഞ്ഞുപോയ

രണ്ടു ശോണരശ്മികൾകൊണ്ടെന്നപോലെ

ആ തോണി തുഴയാൻ എന്നെ അനുവദിക്കൂ.

---------------------------------------------

എന്റെ സഹോദരന്‍ മിഗ്വേലിന്, ഓര്‍മ്മയ്ക്കായി.

2010-04-06T21:19:00.000-07:00

സെസാര്‍ വയെഹൊ (പെറു)
വിവര്‍ത്തനം: ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട്.

ഇന്നുഞാന്‍ വീടിന്റെ കല്പടിയില്‍
ഒറ്റയ്ക്കു കുത്തിയിരിക്കുന്നു.
നിന്റെ അഭാവം സൃഷ്ടിച്ച
അടിത്തട്ടില്ലാത്ത ശൂന്യതയില്‍.

ഈ നേരത്ത് നമ്മള്‍ ഓടിക്കളിക്കാറുള്ളതും,
“വേണ്ട മക്കളേ” എന്ന് അമ്മ നമ്മളെ പുന്നാരിക്കാറുള്ളതും
ഓര്‍ത്തുപോകുന്നു.

പണ്ടെന്നപോലെ ഇന്നും ഇതാ ഞാന്‍ ഒളിക്കുന്നു,
എല്ലാ അന്തിക്കുര്‍ബ്ബാനകളില്‍നിന്നും.
നീ എന്നെ കാട്ടിക്കൊടുക്കില്ലെന്നു ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു.
പുറംതളത്തിലൂടെ, അകത്തളത്തിലൂടെ,ഇടനാഴിയിലൂടെ.
പിന്നെ നീയും ഒളിക്കുകയായി.
ഇല്ല. ഞാന്‍ നിന്നെ കാട്ടിക്കൊടുക്കില്ല.
കളിച്ചു കളിച്ച്,
കരയുവോളം നമ്മള്‍ ചിരിച്ചതും
ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നു.

ഒരു ഗ്രീഷ്മാന്തരാത്രിയില്‍,
പുലര്‍ച്ചയ്ക്കു തൊട്ടുമുന്‍പ്,
മിഗ്വേല്‍, നീ ഒളിച്ചുകളഞ്ഞു.
അപ്പോള്‍ നീ പുഞ്ചിരിച്ചില്ല.
നീ ദുഃഖിതനായിരുന്നു.

നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങള്‍ ഒന്നായിരുന്നു.
മരിച്ചുപോയ ആ മൂവന്തികളുടെ അപരഹൃദയം
ഇതാ നിന്നെ കണ്ടെത്താനാവാതെ കുഴങ്ങുന്നു.
എന്റെ ആത്മാവില്‍ ഒരു കരിനിഴല്‍ വീഴുന്നു.

കേള്‍ക്കൂ സഹോദരാ,
പുറത്തുവരാന്‍ വൈകരുതേ.
അമ്മ വിഷമിക്കും.

---------------------------------------------------------
James Wright, Robert Bly, Clayton Eshleman, Michael Smith, എന്നീ നാലുപേരുടെ ഇംഗ്ലീഷ് തർജ്ജമകളെ ആശ്രയിച്ചാണ് ഈ മലയാളം തർജ്ജമ.
----------------------------------------------------------------------------

കഥാശേഷം

2010-04-04T21:56:00.000-07:00

ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട്.

പെട്ടെന്ന് രാധ

പ്രേമശക്തിയുടെ പരിധിക്കു പുറത്തായി.

യമുനാതടത്തില്‍

അവളുടെ നനഞ്ഞ നിഴല്‍ മാത്രം

ഉടഞ്ഞു കിടന്നു.

കൃഷ്ണന്‍ ഭൂസ്പര്‍ശിയല്ല.

അയാളുടെ കാല്പാടുകള്‍ കണ്ടെത്താന്‍

നിയമപാലകര്‍ക്കു കഴിഞ്ഞില്ല.

വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട വേണുഗാനം

സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലേക്കു തിരിച്ചുപോയി.

വൃന്ദാവനത്തില്‍

അഴുകിയ മാംസത്തിന്റെ ഗന്ധം മാത്രം അവശേഷിച്ചു.

-------------------------------

സത്യം എനിക്കറിയാം

2010-03-24T18:05:00.000-07:00

മറിന സ്വെതയെവ.

വിവര്‍ത്തനം: ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട്.

സത്യം എനിക്കറിയാം.

മറ്റെല്ലാ സത്യങ്ങളെയും ഉപേക്ഷിക്കൂ!

ഭൂമിയിലൊരിടത്തും ജനങ്ങള്‍ കഷ്ടപ്പെടേണ്ടതില്ല.

നോക്കൂ--ഇതാ സായാഹ്നം. നിശാരംഭം.

കവികളേ, കാമുകരേ, സേനാനായകരേ,

നിങ്ങള്‍ എന്തിനെക്കുറിച്ചാണു പറയുന്നത്?

കാറ്റ് ശാന്തം. ഭൂമി ഹിമാര്‍ദ്രം.

ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രവിക്ഷോഭം ഉടന്‍ ശമിക്കും.

ഉടനെ നാമെല്ലാം ഭൂമിക്കടിയില്‍ ഉറക്കമാവും.

ഭൂമിക്കുമുകളില്‍ ഉറങ്ങാന്‍

ഒരിക്കലും പരസ്പരം സമ്മതിക്കാത്ത നാം.

----------------------------

ഉറയൂരൽ

2010-01-19T20:55:00.000-08:00

എ.കെ.രാമാനുജന്റെ MOULTING എന്ന ഇംഗ്ലീഷ് കവിതയുടെ വിവര്‍ത്തനം.
--------------------------------------------------------

ഉറയൂരാന്‍ ആദ്യം വേണ്ടത്, വാലറ്റത്തെ ഏറിവരുന്ന മരവിപ്പിനെ തറച്ചുറപ്പിക്കാന്‍, വേണ്ടത്ര ഉയരത്തില്‍ ഒരു മുള്ളു കണ്ടെത്തുകയാണ്. പിന്നെ ഉറയൂരല്‍ തുടങ്ങാം. അയഞ്ഞ വാലില്‍നിന്നു കുടിയൊഴിയാം. മുഴുവന്‍ തൊലിയും ജീവനോടെ ഉരിഞ്ഞുപോകുമെങ്കിലും.

അങ്ങനെയാണ് ഒന്നോ രണ്ടോ ഉണങ്ങിയ പാമ്പുറ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് നീ ഇടയ്ക്കിടെ കാണുക. മാത്രമല്ല, നീ ഇപ്പോള്‍ മൂത്രമൊഴിച്ച് അശുദ്ധമാക്കിയ വേലിമേല്‍, കാരമുള്ളില്‍ തൂങ്ങിയാടി പുതുശരീരം രൂപപ്പെടുത്താന്‍ യത്നിക്കുന്ന, മെലിഞ്ഞു വിളറിയ ഒരു വയസ്സന്‍പാമ്പ് ഒരു നിമിഷം നിന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കാനും മതി.

പാമ്പുകള്‍ക്കും പരുന്തുകള്‍ക്കും
അവയ്ക്കിടയിലുള്ളവയ്ക്കൊക്കെയ്ക്കും ദൈവമായുള്ളോവേ!
എന്റെ മകന്റെ പരിവര്‍ത്തനമുഹൂര്‍ത്തത്തില്‍,
ഒരു നാഴികയുടെ നിഴല്‍കൊണ്ട് അവനെ നീ മൂടേണമേ.
വേണ്ടുന്ന ഉയരത്തിലെ ആ മുള്ളായി അവനെ നീ അനുഗ്രഹിക്കേണമേ.

------------------------------------------------------------

പാബ്ലോ നെരൂദയുടെ ഒരു കവിത

2009-11-09T08:48:00.000-08:00

A song of despair- Pablo Neruda

അന്തർദ്ധാനം

2009-10-28T23:36:00.000-07:00

താഴേയ്ക്കു ചാടിമരിച്ച സൌന്ദര്യമേ,
ആഴക്കിണറ്റിലെയമ്പിളിത്തെല്ലിനെ-
പ്പോലെ വേഗം തേങ്ങിമായും വിഷാദമേ,
ആവാഹനം;
നിനക്കീ വെള്ളിമൂങ്ങയിലാവാഹനം.

ഈരേഴുലോകവും നിന്റെയാത്മാവിനെ-
ത്തേടിയലയുന്നൊരക്കൊടുങ്കാറ്റിനോ,
പാതിരാത്താമരമൊട്ടിനുള്ളിൽ ബ്രഹ്മ-
ഭാവന ചെയ്യും കഠിന തപസ്സിനോ
കാണുവാനാവില്ല നിന്നെയൊരിക്കലും.

ഭൂമി പിളർന്നു മറഞ്ഞ സൌന്ദര്യമേ,
നീ മാനഭംഗപ്പെടും നിമിഷത്തിന്റെ
ലോകനീതിക്കു ദയാവധാശംസകൾ.

സാഹിത്യ ശില്പശാല.

2009-10-18T21:13:00.000-07:00

തൃശ്ശൂർ കേരളവർമ്മ കോളേജിൽ ഈ വർഷത്തെ സാഹിത്യ ശില്പശാലയുടെ മേൽനോട്ടം ഞാൻ വഹിക്കണമെന്ന് മലയാളവിഭാഗം മേധാവി വി.ജി. തമ്പി എന്നോടാവശ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ശരിക്കും അതൊരു ഭാരിച്ച ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. ശില്പശാല എങ്ങനെവേണം എന്നു വിഭാവനം ചെയ്യുകയാണ് ആദ്യത്തെ പണി.

കേരളവർമ്മയിൽനിന്നും മറ്റു കോളേജുകളിൽനിന്നും തിരഞ്ഞെടുത്ത 50 വിദ്യാർത്ഥികളെ ക്യാമ്പ് അംഗങ്ങളാക്കാമെന്നു തീരുമാനിച്ചു.

എങ്ങനെ സാഹിത്യം എഴുതാം എന്നു കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഏർപ്പാടാണു സാഹിത്യശില്പശാല എന്ന് ഇപ്പോഴും ചിലരെങ്കിലും ധരിക്കുന്നുണ്ട്. ആ ധാരണ തെറ്റാണ്. സാധാരണ ശില്പശാലകളിൽ സാഹിത്യത്തെക്കുറിച്ച് വിധഗ്ധർ പ്രഭാഷണവും ചർച്ചയും നടത്തും. അംഗങ്ങളുടെ രചനകൾ സീനിയർ സാഹിത്യകാരന്മാരും സാഹിത്യാദ്ധ്യാപകരും പരിശോധിച്ചു ചർച്ചചെയ്യും. തിരുത്തും. അംഗങ്ങൾക്കിടയിൽ സൌഹൃദങ്ങളും ചർച്ചകളും കൊണ്ടുപിടിച്ചു നടക്കും. ഇതൊക്കെയാണു പതിവ്.

ഇത്തവണ ഞങ്ങൾ മറ്റൊരു രീതി വിഭാവനം ചെയ്തു. വിശ്വസാഹിത്യത്തിലെ മഹാവിസ്മയങ്ങളായ ചില കൃതികൾ അവ വായിച്ചുപഠിച്ചിട്ടുള്ള അദ്ധ്യാപകർ കുട്ടികൾക്കു പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. ആ കൃതികൾ വായിക്കാൻ കുട്ടികൾക്കു പ്രേരണയും മാർഗ്ഗ നിർദ്ദേശവും നൽകുന്നു.

ഹോമർ, സോഫോക്ലിസ്,ഷേക്സ്പിയർ,ദസ്തയെവ്സ്കി, വാൽമീകി, വ്യാസൻ,കാളിദാസൻ, കസാന്ദ്സാകിസ് , പബ്ലോ നെരൂദ, തുടങ്ങിയ മഹാപ്രതിഭകളുടെ ഓരോ കൃതികൾ എം.ലീലാവതി, കെ..ജി. ശങ്കരപ്പിള്ള, തുടങ്ങിയ പ്രഗത്ഭരായ അദ്ധ്യാപകർ കുട്ടികൾക്കു പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു.

ഒരു കൃതിയെങ്കിലും ശില്പശാലയിലെ ഓരോ അംഗവും ഗൌരവ പൂർവ്വം വായിച്ചാൽ അത് അയാളുടെ വ്യക്തിജീവിതത്തിലും കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരികജീവിതത്തിലും വലിയ നേട്ടമായിരിക്കും എന്നു ഞങ്ങൾ കരുതുന്നു.

സാഹിത്യം എഴുതാൻ എങ്ങനെ പഠിക്കാം? പലരെയും അലട്ടാറുള്ള ചോദ്യമാണിത്. താൻ എഴുതിയ സാഹിത്യം നല്ലതാണോ എന്ന് അറിയാനുള്ള ജിജ്ഞാസ എല്ലാ എഴുത്തുകാർക്കും ഉണ്ടാകും.

ഒരേയൊരു വഴിയേയുള്ളു. മഹത്തായ സാഹിത്യകൃതികൾ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം വായിച്ചുപഠിക്കുക. എന്താണു സാഹിത്യമെന്നും എങ്ങനെ സാഹിത്യം എഴുതാം എന്നും അപ്പോൾ താനേ മനസ്സിലാവും. സ്വന്തം സാഹിത്യത്തിന്റെ മൂല്യം സ്വയം നിർണ്ണയിക്കാനും അപ്പോ‍ൾ പ്രാപ്തിയുണ്ടാവും. സാഹിത്യം എഴുതാനാവശ്യമായ പ്രതിഭ തനിക്കില്ല എന്നു സ്വയം ബോദ്ധ്യപ്പെട്ട് ,കൂടുതൽ ബുദ്ധിയുള്ള ചിലർ അപ്പോൾ എഴുത്തു നിർത്തിയെന്നും വരാം.

ലോകത്തെവിടെയും അല്പന്മാരായ എഴുത്തുകാർ സാഹിത്യ മാഫിയകളും ക്ലിക്കുകളും ഗ്രൂപ്പുകളും ഗൂഢസംഘങ്ങളും ഉണ്ടാക്കി സാഹിത്യം ‘പിടിച്ചെടുക്കാൻ’ കഠിനശ്രമം നടത്താറുണ്ട്. ഇക്കൂട്ടർ സർക്കാരുകളുടെയും സർവ്വകലാശാലകളുടെയും അക്കാദമികളുടെയും നിരൂപകവൃന്ദങ്ങളുടെയും അവാർഡു കമ്മറ്റികളുടെയും പത്രാധിപന്മാരുടെയുമൊക്കെ അംഗീകാരം നേടിയെടുക്കാറുമുണ്ട്.

പക്ഷെ, അനേകം തലമുറകളിലെ വായനക്കാരുടെ മനസ്സിൽ സ്ഥിരപ്രതിഷ്ഠ നേടാൻ മഹാപ്രതിഭകൾക്കു മാത്രമേകഴിയൂ. അതെന്തുകൊണ്ടാണെന്നു മനസ്സിലാകണമെങ്കിൽ മഹാപ്രതിഭകളുടെ മഹത്തായ കൃതികളുമായി പരിചയപ്പെടണം. അതിനുള്ള പ്രേരണയാകണം സാഹിത്യശില്പശാല എന്നു ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ദളിത് തീവ്രവാദം

2009-10-07T21:12:00.000-07:00

മാദ്ധ്യമങ്ങളിൽ പുതുതായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പദമാണു ‘ദളിത് തീവ്രവാദം'.

1937-ലാണു മഹാകവി ചങ്ങമ്പുഴ പുലയ സമുദായാംഗവും സ്വന്തമായി ഭൂമിയില്ലാത്തവനും ജന്മിയുടെ ഭൂമിയിൽ താമസിച്ച് അയാൾക്കുവേണ്ടി കൃഷിപ്പണി നടത്തുന്നവനുമായ തനിമനുഷ്യനെ നായകനാക്കി ‘വാഴക്കുല’ എന്ന കവിത എഴുതുന്നത്. അവന്റെ അദ്ധ്വാനത്തിന്റെ ഫലം സാമൂഹ്യവ്യവസ്ഥയുടെയും ഭരണകൂടത്തിന്റെയും സഹായത്തോടെ ജന്മി ചൂഷണം ചെയ്യുന്നു. അക്കാലത്ത് അസംഘടിതനും നിരായുധനുമായ മലയപ്പുലയൻ നിസ്സഹായനായിരുന്നു.ഈ പരമാർത്ഥമാണ് ആ കവിത വിളിച്ചുപറഞ്ഞത്. “ഇതിനൊക്കെ പ്രതികാരം ചെയ്യാതടങ്ങുമോ പതിതരേ നിങ്ങൾതൻ പിന്മുറക്കാർ?” എന്നു മനുഷ്യസ്നേഹിയായ ആ യുവകവി ആവേശംകൊണ്ടു. മഹാനായ ജനകീയകാഥികൻ കെടാമംഗലം സദാനന്ദൻ ആ കവിതയെ ജനലക്ഷങ്ങളുടെ വികാരവും വിചാരവുമാക്കി മാറ്റി.

കാലം മാറി. കേരളത്തിൽ ഭൂപരിഷ്കരണം വന്നു. കുടികിടപ്പുകാർക്ക് അഞ്ചുസെന്റും പത്തുസെന്റും ഭൂമി കിട്ടി. അതിനപ്പുറം ഒരു ഗുണവും ഭൂമിയിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ കൃഷിപ്പണി നടത്തിയ പട്ടികജാതിക്കാർക്കും പട്ടികവർഗ്ഗക്കാർക്കും കിട്ടിയില്ല. കോളടിച്ചത് പണിയെടുക്കാതെ ദളിതരെക്കൊണ്ടു പണിയെടുപ്പിച്ചിരുന്ന ഇടനിലക്കാരായ പാട്ടക്കുടിയാന്മാർക്കാണ്. അവർക്കു പാട്ടഭൂമി കിട്ടി. ദളിതർക്ക് കൃഷിഭൂമി കിട്ടിയില്ല.ഈ മഹാരാജ്യത്തെ ജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത്ര അന്നം ചരിത്രാതീതകാലം മുതൽ ഉല്പാദിപ്പിച്ചുപോരുന്ന അർദ്ധപ്പട്ടിണിക്കാരും മുഴുപ്പട്ടിണിക്കാരുമായ മനുഷ്യർക്ക് നീതി കിട്ടിയില്ല.ഇന്നും കിട്ടുന്നില്ല.

ഇന്ത്യയിലെ ദളിതർ ഇന്നും ഭൂരഹിതരായി തുടരുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസത്തിലോ സാഹിത്യത്തിലോ ശാസ്ത്രത്തിലോ സാങ്കേതികവിദ്യയിലോ രാഷ്ട്രീയത്തിലോ വ്യാപാരത്തിലോ വ്യവസായത്തിലോ സംവരണമില്ലാത്ത ഉന്നത ഉദ്യോഗങ്ങളിലോ മറ്റേതെങ്കിലും രംഗത്തോ മറ്റു സമുദായങ്ങളോടൊപ്പം മുന്നേറാൻ ദളിതർക്കു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അനേകകാലം എല്ലാ തലത്തിലും നിഷ്ഠുരമായ ചൂഷണത്തിന് ഇരയായ വർഗ്ഗത്തിന് മാനുഷികമായ കഴിവുകൾ വികസിപ്പിച്ചെടുക്കുന്നതിൽ പരിമിതികളുണ്ടായി. സ്വന്തമായി ഭൂമിയില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, മനുഷ്യസംസ്കാരത്തിന്റെയും നാ‍ഗരികതയുടെയും സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെയും വിശ്വവിജ്ഞാനത്തിന്റെയും സദ്ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കാനും ദളിതർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്രത്തിന്റെ ഗുണഫലങ്ങൾ പോലും ഇന്ത്യയിലെ ദളിതജീവിതങ്ങളിൽ എത്തിച്ചേർന്നിട്ടില്ല എന്നറിയാൻ ഇന്ത്യയിലെ ആദിവാസിക്കുടികൾ സന്ദർശിച്ചാൽ മാത്രം മതി.(ഒറ്റപ്പെട്ട ചില വ്യക്തികളുടെ പരിമിതമായ നേട്ടങ്ങൾ ഇവിടെ കണക്കിലെടുക്കുന്നില്ല.)

ഭക്ഷണം, വസ്ത്രം, പാർപ്പിടം,ഭൂമി, തൊഴിൽ, വിശ്രമം, ശുചിത്വം, വിദ്യാഭ്യാസം, വിജ്ഞാനം,സാമൂഹ്യമായ അന്തസ്സ്, രാഷ്ട്രീയാധികാരം, സൌന്ദര്യാനുഭൂതി, വിനോദം, വൈദ്യസഹായം--- ഇതെല്ലാം ദളിതർക്കും അവകാശപ്പെട്ടതാണ്. അവർക്കത് എന്നു കിട്ടും? ഒരിക്കലും കിട്ടുകയില്ലേ?

സ്പന്ദിക്കുന്ന അസ്ഥിമാടത്തിൽനിന്നും കവിയുടെ ശബ്ദം ഇന്നും മുഴങ്ങുന്നു:
“ ഇതിനൊക്കെ പ്രതികാരം ചെയ്യാതടങ്ങുമോ പതിതരേ നിങ്ങൾതൻ പിന്മുറക്കാർ?”

മഹാകാവ്യം

2009-09-25T19:37:00.000-07:00

എന്റെ നാട്ടിൽ പണ്ട് മുനിസിപ്പാലിറ്റി ജീവനക്കാർ മനുഷ്യമലം വീടുകളിൽനിന്നു തകരബക്കറ്റുകളിൽ ശേഖരിച്ച് ഉന്തുവണ്ടിയിലെ തകരടാങ്കിൽ നിറച്ച് ദൂരെ എവിടെയോ കൊണ്ടുപോയി കളയുകയായിരുന്നു പതിവ്. ഈ ജീവനക്കാരെ ‘തോട്ടികൾ’ എന്നു വിളിച്ചുപോന്നു.

പ്രൈമറി സ്കൂളിൽ എന്റെ ക്ലാസ്സിൽ ഒരു തോട്ടിയുടെ മകൻ പഠിച്ചിരുന്നു.ശശി.അവനെ മറ്റു കുട്ടികൾ ‘തീട്ടംകോരി’ എന്നു വിളിച്ചു പരിഹസിച്ചിരുന്നു. കരിഞ്ഞ ഒരു ചിരി മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ പ്രതികരണം.
ആ കറുത്ത കുട്ടിയോടൊപ്പം ഇരിക്കാൻ ആരും തയ്യാറായില്ല. പിഞ്ഞിക്കീറിയ മുഷിഞ്ഞ ഉടുപ്പും നിക്കറുമിട്ട് ഏറ്റവും പിന്നിലെ ബഞ്ചിലോ ജനൽ‌പ്പടിയിലോ അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരുന്നു.ഒരു പരാതിയുമില്ലാതെ.

ആയിടയ്ക്കായിരുന്നു മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ ജന്മശതാബ്ദി. വിദ്യാർത്ഥിക്കൾക്കായി പ്രസംഗമത്സരമുണ്ടായിരുന്നു. രാവുണ്ണിപ്പിള്ളസ്സാർ ഒരു പുസ്തകം എനിക്കു തന്നിട്ട് അതുവായിച്ചു മനസ്സിലാക്കി പ്രസംഗിക്കണം എന്നാവശ്യപ്പെട്ടു.ആ പുസ്തകത്തിൽ മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ മഹദ്വചനങ്ങൾ ഉദ്ധരിച്ചിരുന്നു. അതിലൊരു വാക്യം ഇങ്ങനെ:

“തോട്ടിയിൽനിന്നു വമിക്കുന്ന ദുർഗ്ഗന്ധം അവന്റെ മലത്തിന്റേതല്ല, നിങ്ങളുടെ മലത്തിന്റേതാണ്.”

തോട്ടി ഞങ്ങളുടെ മലം നിറച്ച ബക്കറ്റുമായി പോകുമ്പോൾ ഞാനും അറപ്പോടെ മൂക്കുപൊത്തുമായിരുന്നു. അതു ഞങ്ങളുടെതന്നെ ദുർഗ്ഗന്ധമായിരുന്നു എന്ന വാസ്തവം ഞാൻ ഒരിക്കലും ഓർത്തിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ ആലോചിക്കാനേ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

തോട്ടിപ്പണി ചെയ്യുന്നവരെയും അവരിലൊരാളുടെ മകനായ സഹപാഠിയെയും മറ്റൊരു വെളിച്ചത്തിൽ കാണാൻ മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ ആ വാക്യം എന്നെ സഹായിച്ചു.

പക്ഷെ, ആ കൊച്ചുവാക്യം ആയിരത്താണ്ടുകളായി ഇന്ത്യയിലെ കീഴാളവർഗ്ഗം സഹിച്ചുപോരുന്ന സാമൂഹ്യതിരസ്കാരത്തിന്റെ ദുരന്തദ്ധ്വനി നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന മഹാകാവ്യമാണെന്നു തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവ് അന്നെനിക്കില്ലായിരുന്നു. ഇന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞാലും അതു സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളാൻ ആവശ്യമായ ഹൃദയവിശാലത എനിക്കില്ല എന്നു ലജ്ജയോടെ സമ്മതിക്കുന്നു.

ശ്രീനാരായണ ഗുരുദേവൻ

2009-09-17T20:52:00.000-07:00

ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്

ചിന്തയിൽ ശങ്കരാചാര്യർക്കു തുല്യനും കർമ്മത്തിൽ ശങ്കരാചാര്യരേക്കാൾ മഹാനുമായഏതെങ്കിലും ഒരു മലയാളിയുണ്ടെങ്കിൽ അതു ശ്രീനാരായണഗുരുദേവനാണ്. ദേവൻ എന്ന് എന്തിനാണ് അദ്ദേഹത്തെ വിളിക്കുന്നത്, മനുഷ്യൻ എന്നു വിളിച്ചാൽ പോരെ എന്നു യുകതിവാദികൾ ചോദിക്കാറുണ്ട്. പോരാ. മറ്റു മനുഷ്യരിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തനാണ് അദ്ദേഹം. സാധാരണ മനുഷ്യർക്കു സാധിക്കാൻ കഴിയാത്ത മഹത്തായ കാര്യങ്ങൾ അദ്ദേഹം ചെയ്തു. മഹത്ത്വത്തിന്റെ പര്യായമാണു ദിവ്യത്വം. ദിവ്യത്വം പ്രകാശിപ്പിച്ച ആൾ ദേവൻ. അതുകൊണ്ട് എനിക്കും എന്നെപ്പോലുള്ള പാമരന്മാർക്കും അദ്ദേഹം ശ്രീനാരായണഗുരുദേവൻ തന്നെ. തുഞ്ചത്തെഴുത്തച്ഛൻ കഴിഞ്ഞാൽ ഏറ്റവും വലിയ മലയാളകവിയും ശ്രീനാരായണ ഗുരുദേവൻ തന്നെ. ഋഷിയായ ഗുരുവിന്റെ കവിതകളിലെ മന്ത്രസ്വഭാവമോ അത്യഗാധമായ ആത്മീയാനുഭവമോ ആന്തരസംഗീതമോ ഭാഷാപൂർണ്ണതയോ ലൌകികനായ കുമാരനാശാന്റെ കവിതകളിൽ ഇല്ല എന്നാണ് എന്റെ അനുഭവം.

തത്ത്വശാസ്ത്രം ഞാൻ പഠിച്ചിട്ടില്ല. അതു പഠിക്കാൻ വേണ്ട ബുദ്ധിശക്തി എനിക്കില്ല. (തത്ത്വശാസ്ത്രം അറിയാം എന്ന് ധരിച്ചുവശായിരിക്കുന്ന പലരേക്കാളും ഭേദമാണ് എന്റെ അവസ്ഥ എന്നുമാത്രം.എന്തെന്നാൽ ഇക്കാര്യത്തിൽ എനിക്ക് എന്റെ പരിമിതി അറിയാമല്ലൊ.)
സംസ്കൃതവും പാലിയുമൊന്നും അറിയാത്തതിനാൽ ഭാരതീയ തത്ത്വചിന്തയിലെ മൂല കൃതികൾ വായിച്ചുനോക്കാൻപോലും എനിക്കാവില്ല. ഭാരതീയചിന്തയിൽ ഭൌതികവാദവും അജ്ഞേയതാവാദവും ആത്മീയ വാദവും ഇവയ്ക്കെല്ലാം പലേ പിരിവുകളും ഉണ്ടെന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ട്.ഭാരതീയചിന്തയിൽ നെടുനായകത്വം അദ്വൈതവേദാന്തത്തിനാണെന്നും കേട്ടിട്ടുണ്ട്.അദ്വൈതം രണ്ടില്ല എന്നും ‘ശങ്കരന്റെ അദ്വൈതം തന്നെ നമ്മുടെ അദ്വൈതം ’എന്നും ഗുരു വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുമുണ്ട്. ഇതിന്റെയൊന്നും വിശദാംശങ്ങൾ എനിക്ക് ഒരു പിടിയുമില്ല.

എന്നെപ്പോലുള്ള പാമരർക്കുവേണ്ടി ഭാരതീയ തത്ത്വചിന്തയുടെ മഹാസാരം ഗുരു ഇങ്ങനെ അരുളിയിരിക്കുന്നു:
“ നീയല്ലോ സൃഷ്ടിയും സ്രഷ്ടാവായതും സൃഷ്ടിജാലവും.
നീയല്ലോ ദൈവമേ സൃഷ്ടിക്കുള്ള സാമഗ്രിയായതും.”
മലയാളം മനസ്സിലാകാത്ത മലയാളികൾക്കായി ആ അരുളിനെ ഒരിക്കൽ യതി ഇങ്ങനെ വിശദീകരിച്ചു:
Process of creation, Creator,Creation, and material for creation is identical.

ഇതിനപ്പുറം അറിവില്ല ,മഹത്ത്വമില്ല ,ഇതിനേക്കാൾ വലിയ യുക്തിവാദമില്ല ,ഇതിനേക്കാൾ ലളിതമായി ഒന്നുമില്ല, എന്നെല്ലാം അറിവുള്ളവർ ആശ്ചര്യപ്പെടുന്നു.എന്നാൽ ജീവിതത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാനും ഉൾക്കൊള്ളാനും ആചരിക്കാനും സാക്ഷാത്ത്കരിക്കാനും ഈ സർവ്വഭൂതസമഭാവനയേക്കാൾ പ്രയാസമേറിയതായി മറ്റൊന്നുമില്ല എന്നാണ് എന്റെ അനുഭവം. ആ അസാദ്ധ്യത്തെ സാധിച്ച ശ്രീനാരായണഗുരുദേവപാദങ്ങളിൽ ആജീവനാന്തപ്രണാമം.
------------------

എക്സ്ട്ര

2009-09-12T21:28:00.000-07:00

പാതിരായ്ക്ക് ഒരു ഫോൺകാൾ:
“ ഹലോ‍.... എക്സ്ട്രാ നടൻ ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാടല്ലെ?”

യുവകഥാകൃത്താണ്. മൂക്കറ്റം കുടിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചുറ്റും സുഹൃത്തുക്കളുണ്ടാവും. അവരുടെ മുന്നിൽ ആളാവാൻ എന്നെ എന്റെ ഉപജീവനമാർഗ്ഗത്തിന്റെ പേരിൽ പരിഹസിച്ചും അപമാനിച്ചും രസിക്കുകയാണ്.

എനിക്കു ദു:ഖം തോന്നി.

യുവകഥാകൃത്തു ചില്ലറക്കാരനല്ല. വലിയ എഴുത്തുകാരുടെയൊക്കെ സുഹൃത്താണ്. അവരുമായി കത്തിടപാടുണ്ട്.അവരോടൊപ്പം നിന്ന് ഫോട്ടോ എടുത്തിട്ടുണ്ട്.സ്വന്തം സമുദായത്തിന്റെ കോളേജിൽ ലക്ചററാണ്. എല്ലാംകൊണ്ടും ഉയർന്ന നില. ഞാനോ,ദിവസക്കൂലിക്കു പണിയെടുക്കുന്ന വെറുമൊരു എക്സ്ട്രാ നടൻ മാത്രം.ഈ ഉച്ചനീചത്വമാണ് പരിഹാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.

ഭിക്ഷയാചിച്ചും ഹോട്ടലിൽ എച്ചിലിലയെടുത്തും പോലും ജീവിച്ച എനിക്ക് എക്സ്ട്രാ നടന്റെ തൊഴിൽ എത്രമാത്രം വിലപ്പെട്ടതാണെന്ന് യു.ജി.സി.ബുദ്ധിജീവിക്കു മനസ്സിലാവുമോ!

പെട്ടെന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു:“സോറി. റോങ് നമ്പർ.”

നിമജ്ജനം

2009-09-11T05:27:00.000-07:00

എന്നെ മറക്കൂ, മരിച്ച മനുഷ്യന്റെ
കണ്ണു തിരുമ്മിയടയ്ക്കുന്നതുപോലെ
എന്നേയ്ക്കുമായി നീ എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള-
തെല്ലാം മറക്കൂ‌‌-- വിടപറയുന്നു ഞാൻ.

ആരെയോ ചങ്ങലയ്ക്കിട്ട മുറിപോലെ
ആരും കടക്കാതടച്ച മനസ്സിലും
നേർത്ത തണുത്ത നിലാവിന്റെ രശ്മിപോൽ
രാത്രികാലങ്ങളിലോർമ്മ വന്നെത്തുമോ?

ലോലചർമ്മത്തിന്നടിയിലൊഴുകുന്ന
നീലസംഗീതം നിറഞ്ഞ ഞരമ്പിനെ
ഞാനുമ്മവെച്ചു തുടിപ്പിച്ചൊരോർമ്മയിൽ
നീ ഒരു ജന്മം പിരിഞ്ഞു ജീവിക്കുമോ?

എങ്കിലോർമ്മിക്കുക-അന്ധസമുദ്രങ്ങൾ
നീന്തിനീന്തിത്തളർന്നെത്തുമെന്നോർമ്മയെ.

--------------/ /----------------

( ഡി.സി.ബുക്സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച “ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാടിന്റെ പ്രണയകവിതകൾ” എന്ന പുസ്തകത്തിൽനിന്നും )

മണിനാദം

2009-09-06T23:37:00.000-07:00

ബാ‍ലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്

“കൺകളിൽക്കലാലയ
ജീവിതം തുളുമ്പുമി-
പ്പെൺകുട്ടിയേതാണമ്മേ?”
പിന്നെയും ചോദിച്ചു ഞാൻ.

വൃദ്ധയാം കന്യാസ്ത്രീ കൺ
പീലികൾ പൂട്ടിക്കൊണ്ടു
ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ
ജപമാലയിൽത്തൊട്ടു.

“അഛന്റെ ശവദാഹം
കഴിഞ്ഞ വൈകുന്നേരം
പെട്ടിയിൽ‌പ്പരതുമ്പോൾ-
ക്കിട്ടിയതാണിച്ചിത്രം.”

ഉരുകും മൌനത്തിന്റെ
തുള്ളിവീണുള്ളം പൊള്ളും
നിമിഷം‌‌‌--പൊട്ടീ വെള്ള
പ്രാവിന്റെ ചിറകടി.

“നൃത്തവേദിയിൽ മിന്നി
നിൽക്കുമിക്കുമാരിതൻ
സ്വപ്നദീപ്തമാം മുഖം
മറന്നുകഴിഞ്ഞെന്നോ?”

( ക്ഷുബ്ധസാഗരങ്ങളെ
ശാന്തമാക്കിയ ദേവൻ
ചിത്തരഞ്ജനം ചെയ്തു
ശമിപ്പിച്ചുവോ മോഹം! )

ശുഭ്രമാം കന്യാലയ
ഭിത്തികൾ ചെവിയോർക്കെ
ദു:ഖഗംഭീരം ദൂരെ
മുഴങ്ങീ മണിനാദം.

“ ഇതു ഞാനല്ലാ കുഞ്ഞേ.
നിനക്കു തെറ്റിപ്പോയി.
പൊറുക്കൂ-- പ്രാർത്ഥിക്കുവാൻ
നേരമായ്, പോകട്ടെ ഞാൻ.”

------/ /-----